Page 271 - ebook.msu.ac.th

๒๖๐

โกไสย์ผ้า ผืนแพงมีดปาด

มากันเต็มข่วงคุ้ม จอมเจ้าพระยอดเมือง

เถ้าแก่แล้ว แข้วหล่อนหัวขาว ก็ดี
จงใจปาน ดั่งชายซาวห้า

บ่คึดว่าตัวผมขาวแล้ว ปานปูนแป้งป่น

แข้วหล่อนแล้ว ตาถั่วมืดฟาง
เอ้ลื่นพ้น เหมือนดั่งชายโถง

จารจาเสียง ดั่งชายสิบห้า
ต้างก่ายแก้ม ปุนหน้าดั่งโขน

ทัดดอกไม้ จันทน์ลูบโลมคีง
เปี้ยง่อมค้อม เดินย่างไปมา

กั้งโกบเดิน ย่างไปขวาซ้าย

มีลางคนถือไม้เท้า ตามทางกั้งโกบ
ทัดดอกไม้ ทั้งต้างเคื่องโขน

บ่คึดว่า โตเป็นคนเถ้า เห็นสาวแล่นใส่

สักไม้ค้อนเท้า ทั้งเว้าหยอกสาว นั้นแล้ว
ยังบ่คึดว่าโตเถ้า หนังยานเหม็นสาบ

จักว่า เอ้ให้โก้ โสมเถ้าบ่ใช่การ แท้นอ
ลางคนขาหักห้าน สามเสาดุบเดี่ยง ไปนั้น

ถือแผ่นผ้า ผืนน้อยค่อยไป
คือบ่าวสิบห้าแท้ เพสค่องขาเค ก็ดี

ลางคนทั้งแอวแขน ย่างเดินตายเฟื้อง

ยังเล่าเป็นเชิงซู้ แปงตนเพสค่อง
หวังจักเอานางแก้ว สีดาเป็นมิ่ง เมียนั้น

คึดฮอดผู่แก่นไท้ เชิงผ้าปาดสะใบ

อันหนึ่งฝูงส่้าเถ้า ตาบอดฟางฟุม
ก็ยังเปียเยียมา ลูบผมกวนเอ้

เขาก็ซาวเอาผ้า ผืนงามมาปาด
ทัดดอกไม้ ประสงค์เอ้ม่ายนาง

จันทน์มันลูบเนื้อ ทั้งใส่กุณฑล
ทั้งสังวาล ใส่แขนเพิงม้าว

โตงามแล้ว บ่มีไผปุนเปียบ ได้แล้ว