Page 266 - ebook.msu.ac.th

๒๕๕

พอยเล่าลุโชคแท้ เห็นอ่อนแพงศรี

ขุนก็พากันไป ล่้าผีสางเซื้อ

ก็จิ่งเห็นฮอยแทงเข้า ในคอเลือดหลั่ง
จักว่า คานหญ้าม้า แทงแท้ก็บ่คือ

ควรที่คืนทูลเจ้า จอมเมืองบนบอก

พากันคืนสู่ห้อง เวียงกว้างขาบทูล
อันว่า บุตรีแก้ว จอมเมืองยังอยู่

ลูกพระเจ้าติ่วซ้อย ยังแท้บ่ตาย พระเอย
อันว่า ยักข์บาปฮ้าย ตายอยู่แคมหนอง

บ่คือดั่งนายทาสา ขาบทูลทันเหง้า
ตูข้าปองกันเยี้ยม ฮอยแทงภายเคื่อง คอนั้น

จักว่า คานหญ้าม้า แทงแท้ก็บ่คือ พระเอย

ยักข์นั้น ตัวใหญ่เพี้ยง สูงชั่วปายตาล พระเอย
ลือจักเอาคานแหลม เสียบคอเถิงได้

เมื่อนั้น ราชาต้าน เตินขุนทุกหมู่

อันว่า ข้อยหญ้าม้า มันได้กล่าวพาง ก็ดีท้อน
ตูหากทานทอดให้ ค้ามากเหลือหลาย

สูอย่าถามเอาคืน แก่มันวางให้ แท้เนอ
๏บัดนี้ บุญกูกล้า ภายหลังน้าส่ง จิงแล้ว

สูจง เตือนหมู่เซื้อแก่นไท้ นางท้าวลูกพญา เที่ยวท้อน
เตินฝูงทวยค้า เศรษฐีหลวงเมืองใหญ่ เฮานี้

ให้สูเอาเสลี่ยงแก้ว หามน้อยแห่มา

แคนปี่แอ้ กลองเสพมะโหรี
ระเม็งพิณสัง แส่งกลองทั้งค้อง

เมื่อนั้น เทวีแก้ว อ้าคาพระแม่

นางก็ฮู้ข่าวเจ้า แพงล้านบ่ตาย
ลุโชคได้ ซมซื่นมโนทวง

ลูกกูมีบุญหลาย เทพแมนกวมกั้ง
อินทาเจ้า สวรรค์พรหมหลิงล่้า

เพื่อนเบิ่งแยงลูกแก้ว นางเจ้าจิ่งบ่ตาย
แต่นั้น นางก็บอกท่อนท้าว ดาแต่งไปฮับ

นางสนมนารี หลั่งเตินตามเจ้า