Page 269 - ebook.msu.ac.th

๒๕๘

เสด็จด่วนเท้า เถิงห้องแห่งเกย

พระก็ ยัวรยาตย้าย เถิงราชเล็งโญ

นางสีดา ขาบกรกอยไหว้
เมื่อนั้น เล็งโญอุ้ม เอานางน้อยนาถ

พระก็ฮักแก่นไท้ ดูด้ามดั่งใจ

เจ้าก็ปากกล่าวต้าน ถามนาถนางงาม
เจ้าพ่อเป็นสันใด บ่ตายคืนได้

อันว่า ยักโขฮ้าย ตัวหลวงผีถ่อย
จักว่า ข้อยหญ้าม้า แทงฆ่าขาดตาย พ่อลือ

เมื่อนั้น นางนาถเจ้า ต้านต่อปิตา
คือดั่งบุญภูมี พ่อพระยาซูค้้า

อันว่า ยักโขฮ้าย ตัวสูงสันเผด

บ่ใช่ข้อยหญ้าม้า แทงฆ่าขาดตาย พระเอย
ฮ้อยที่แม่นลูกท้าว เดินประเทศทางไกล พระเอย

ท้าวมีฤทธีเฮือง เกิ่งพรหมภายฟ้า

ข้าน้อย ได้เอาเชิงผ้า วัตถาเป็นเสี่ยง
หลอนว่าพระติ่วซ้อย ประสงค์ท้าวเที่ยวหา บ่ฮู้

อันหนึ่งแหวนข้าน้อย เป็นเสี่ยงท้ามะโรง
ถวายบาคาน ให้เฮาเพิงฮู้

หอผีกว้าง พอหลงมัวมืด
ข้าน้อยฟังแก่นไท้ บาท้าวแต่เสียง พระเอย

หนุ่มแก่นั้น มัวมืดบ่มีเห็น

จักว่า โสมงามลือ เยี่ยงใดบ่มีฮู้
ยามไป่ทันบาท้าว คองผีซิกินเสี่ยง พระเอย

ข้าน้อย บ่คึดใค่ฮู้ บาท้าวเที่ยวเถิง

เจ้าก็ทับอ่างน้้า ทั้งหมู่ภาค้า
ข้าน้อยยินเทิงกัว ว่าผีสางฮ้าย

จิ่งขอวอนไหว้ ให้ผีกินตายซาก พระเอย
เจ้าก็ผายแผ่ต้าน ค้าเว้าโผดนาง

ก็จิ่งมาสว่างเนื้อ เสียโสกค้าทุกข์
บ่เหิงนานผี ลวดพุมๆต้าน

มันก็เห็นไหน้้า ภาค้าแตกมุ่น