Page 268 - ebook.msu.ac.th

๒๕๗

บัดนี้ เจ้าหมดเคาะห์แล้ว ให้ยืนยิ่งเทียระคา แท้ดาย

พระแม่จ้าสีไว ขาบถวายเถิงเจ้า

ขอเชิญ นางพญาแพงแก้ว สะศรีสรงเกศ จิงเทอญ
ตกแต่งเอ้ ญิงเจ้าให้ค่องงาม

ขอเชิญ เอาขวัญคีงเจ้า นงเยาว์เยื้อนย่าง

เข้าสู่เนื้อ คีงเจ้าให้อุ่นทวง
ขอเชิญตนเจ้า คีงบางให้เยื้อนย่าง

พระแม่เจ้าติ่วซ้อย ทงช้างอยู่คอง พุ้นแล้ว
เมื่อนั้น ภิเสกเนื้อ ต้านต่อสีไว

อันนี้ เป็นแต่เวรถองเถิง ฮอดตนตัวข้อย
แข็งว่า บุญซูไว้ ตนเฮียมบ่มุดมอด

บุญหลังกุ้มเลี่ยมหุ้ม จิ่งเห็นหน้ายอดนาง เจ้าเอย

ผิว่า บุญบ่มาซ้อยยู้ ซูไว้ส่วนตาย แท้แล้ว
อันนี้ ฮ้อยที่เทเวศเจ้า ซูค้้าก็จิ่งยัง เจ้าเอย

แต่นั้น ซะซ่อนเนื้อ สะเกศชานมนต์

ยอโอค้า สะสว่ายเสียของฮ้าย
สนๆต้อง พระคันธียอยื่น

น้้าดอกไม้ โฮยคู้แก่นจันทน์
ทึดๆก้อง โยเธศนางขุน พุ้นเยอ

เขาก็ยอคันธี หลั่งลงยังน้้า
เมื่อนั้น บุญยวงแก้ว สีไวลดม่าน

จิ่งค่อยเอ้แจ่มเจ้า ดูถ้วนซู่ประการ

๏เมื่อนั้น แม่ก็ยวงพายช้าง เฮียงชานเอาอ่อน
เจ้าก็เสด็จสู่ช้าง สารแก้วฮ่วมกัน

เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

นางก็ลดม่านกั้ง เอ้แต่งสีดา
นางก็ทงพายสาร แทบตีนทันเหง้า

เมื่อนั้น อ้าคาแก้ว เห็นบุตรีทันลูก
นางก็ อุ้มกอดแก้ว กระสันให้หอดทวง

สองก็ทุกข์ซวดท้น เทิงอาจหลังพาย
นางสีไว ลูบทวงดอมเจ้า

สามก็ทงพายช้าง หอค้าเหนือแหย่ง