Page 274 - ebook.msu.ac.th

๒๖๓

มีราคีซ้อน มโนเสินผิดฮีด เสียแล้ว

กามะราคซ้อน เป็นบ้าปวงกระสัน

ตัณหาฮ้อน ไฟลนลามลวก
ฮ้อยพี่คิดใค่แก้ว เป็นบ้าป่วงมา แท้นอ

บ่คึดว่า สกุลเซื้อ ของโตคือเผด

แม่นซิปั้นเข้าให้ หมานั้นบ่ห่อนกิน
ตนโตเนื้อ คือผีปั้นหลูด แท้นอ

หน้าบูดเบี้ยว เห็นแล้วหน่ายแหนง แท้แล้ว
๏เมื่อนั้น ปิตาไท้ จอมเมืองสอนสั่ง

เจ้าลูกแก้ว เห็นแล้วอย่าหน่ายแหนง พ่อท้อน
แนนหากเคยเทียมซ้อน บุญหลังน้าวจ่อง ลูกเอย

ยักข์ยังได้อยู่ซ้อน นามเซื้อชาติคน

บาดาลพื้น นาโคงูใหญ่
ยังได้มาก่อมกิ้ง แนนฝั้นจ่องจูง

แม่นซิตาบอดเบื้อง เป็นทูดมะเฮ็งต้อง

ยังได้นอนเทียมสอง ลูกสาวพญาเจ้า
เอาแต่บุญเป็นท้อน เวรหลังตกแต่ง มาแล้ว

ลูกซิแหนงหน่ายหน้า เห็นแล้วบ่ห่อนควร แท้แล้ว
เมื่อนั้น นางนาถเจ้า ทูลพ่อเล็งโญ

ลูกขอขีนทันย้า พระยอดเมืองเป็นเจ้า
แหนงสู้ทานตัวให้ ผีกินสันเก่า พระเอย

อย่าว่า ขีนอาชญ์เจ้าลุ่มฟ้า เห็นแล้วหน่ายแหนง

คือดังของหอมนี้ ซิไปแกมของเน่า ได้ลือ
คือขี้กั่ว แกมทองค้าบ่ได้ พญาเจ้าให้หมั่นหลิง พระเอย

คือน้้าฝนอยู่ฟ้า แกมน้้าท่าบ่ห่อนใส ได้แล้ว

เบิ่งขมิ้นกับปูน สังต่าวแดงไปได้
คือดั่งพาลาใบ้ บ่แกมกันกับนักปราชญ์ ได้แล้ว

อันว่า คนขี้ฮ้าย สังแกมเจ้าผู้ดี ได้นั้น
ลูกได้หลิงเบิ่งแล้ว จิ่งแหนงหน่ายในใจ พระเอย

๏เมื่อนั้น สองแจ่มเจ้า พระแม่เลยหัว
อ้าคาผายคดี ออกจาจงต้าน

เป็นดั่งเหนือหัวเจ้า จอมเมืองสอนสั่ง จิงแล้ว