Page 270 - ebook.msu.ac.th

๒๕๙

ผีคึดเคียดต้าน ค้าป้อยด่าเฮา พระเอย

ว่าจักกินแจ่มเจ้า ให้ตายวอดทั้งเมือง ว่าดาย

พระก็เอาพระขรรค์ชัย สอดแทงตายซ้้า
ลูกขอถวายบุญเฮืองเจ้า ใจคามคะนิงชอบ ดูเทอญ

บ่ใช่ว่าข้อยหญ้าม้า แทงฆ่ายักข์ตาย พระเอย

เมื่อนั้น บุญประกอบแก้ว พระราชเล็งโญ
อันนี้ ฮ้อยที่บุญภายหลัง ส่งมาเถิงข้อย

สูจงตีกลองอ้อม เวียนเมืองทุกแห่ง
เตินไพร่น้อย เวียงกว้างซู่ภาย

ทั้งเถ้าแก่พร้อม นงถ่าวปานกาง
ทั้งเด็กบ่าวสาวมูลนาย สู่คนมวลพร้อม

บัดนี้ นางก็เอาเชิงผ้า วัตถาเป็นเสี่ยง

สูฮีบเอาแผ่นผ้า มาพร้อมแพดดู
ผิว่า แม่นเที่ยงแท้ วางมอบสีดา พ่อแล้ว

กูจักวางทั้งเมือง มอบเวนจิงแท้

แม่นว่า แสนทุกข์ล้้า อาภรณ์แสนขอด ก็ดีท้อน
ตามแต่บุญแจ่มเจ้า นางแก้วมอบถวาย หั้นท้อน

แม่นซิเถ้าแก่พ้น แข้วหล่อนผมขาว ก็ดี
ตามแต่บุญนางเถิง มอบเวนวางให้

เถิงแม่นขาหักห้าน ตาจาวใบ้บอด ก็ดี
ตามแต่บุญแก่นไท้ ยอให้บ่ขีน หั้นแล้ว

๏แต่นั้น พระกล่าวต้าน บอกสั่งพิมสาร

มันก็แยงกลองหลวง ป่าวตีเตินอ้อม
ในเวียงกว้าง จ้าปานัคเรศ

ตามที่สมภารเจ้า พญาหลวงให้ป่าว

ท่วนๆอ้อม เวียงกว้างสนั่นเมือง
๏แต่นั้น ทุกทวายท้าว ฝูงหมู่เสนา

ทั้งหลายเขา ไพร่เมืองทั้งค้าย
ฝูงชาวค้า เมืองจ้าปาน้อยใหญ่

เขาก็คึดอยากได้ นางแก้วพระยอดเมือง
ผ้าแผ่นกว้าง เขาเอาปาดเชิงเสีย

ทั้งเมืองเขา ปาดเชิงชายผ้า