Page 272 - ebook.msu.ac.th

๒๖๑

ยังเล่าคึดใค่ได้ เทินเท้อดั่งใจ

สีดาตัดสินได้ผัวเสี่ยง
๏เมื่อนั้น เขาก็เอ้ถ้วนแล้ว ประสงค์เล่าเลยไป

สนๆหลาย คับสนามชัยกว้าง

ในทางล้น เหลือคนเดียระดาษ
คับคั่งคุ้ม พญาเจ้าซู่ภาย

แต่นั้น สะอาดเนื้อ หลิงล่้าอาภรณ์
โยธาหลาย ล่้าดูดาถ้วน

ก็บ่มีเห็นผ้า อาภรณ์ผืนต่าง
แหวนใส่นิ้ว หลิงถ้วนบ่เห็น

นางก็แจกหมู่ไว้ ไปแต่พอสาม

นางบ่เห็นนงแพง ป่าวหนีดาถ้วน
หมดที่โยธาท้าว ฝูงงามทุกหมู่ มาแล้ว

บ่เห็นหน้าพระยอดแก้ว กูค้างที่ใด หั้นแล้ว

นางก็หลิงล่้าแล้ว เลยป่าวเตินหนี
นางก็จาชาวเมือง ฮีบปุนไปเยี้ยม

ก็บ่เห็นหน้าเจ้า สายคอทิพย์ฮูป กูนั้น
นางก็หลิงล่้าเยี่ยม ดูแล้วป่าวหนี

เมื่อนั้น ยังท่อเหลือส่้าเถ้า ฝูงหมู่คนหาม
เขาก็ยินดีไหล หลั่งมามียั้ง

ดูหลายแท้ เต็มดินดาดาษ

ยังท่อเจ้าบ่าวน้อย ซุมนี้ไป่ทัน แลนอ
สังเล่ามาอยู่ซ้้า สุดขนาดพระนางคอง

ฮ้อยว่า อวนอยากซมภายหลัง บ่ทันเลยช้า

อันหนึ่ง บาหากบรสุทธิ์แท้ เสมอปุนแปงฮูป
ท่อว่า บุญชอบได้ เป็นซู้ชั่วยาม

จักซิมาซ่อยทุกข์ไว้ พอเหลือกตาแล สันนี้
เพิงที่เป็นผัวขวัญ บ่อยากวางพอมื้อ แลนอ

เมื่อนั้น เสียงหัวเท้า ทั้งเมืองซีซว่า
เขาฮีบต้าน ค้าน้อยหนึ่งจา

อย่าได้ มาสมเสียดอ้าย ชายแก่ปุนหมัน นั้นเนอ