Page 287 - ebook.msu.ac.th

๒๗๖

นับแต่นิวาสฮ้าง ฮามขวบสามปี นี้แล้ว

ก็บ่มีคนใด กล่าวมาพอฮู้

เก็งท่ออนตายต้อง เถิงตนมรณาต จิงแล้ว
ขอให้ศรีแจ่มเจ้า ยืนหมั่นหมื่นปี ก่อนเทอญ

เทิงที่เสวยราชท้าว หลายขวบเมือเอา แม่ท้อน

พระบ่ลืมดวงศรี ชั่วยามพอมื้อ
อันว่า โสมเสลาแก้ว ปทุมานอนคีก ภายพุ้น

พี่บ่ลืมแจ่มเจ้า พอมื้อชั่วยาม ได้แล้ว
นับแต่มาจากแก้ว เหินห่างพอปี แลนอ

พระก็ซมดวงมาลา ซู่ยามตางน้อง
บัดนี้ ดวงงามแก้ว ทาหาญดียังซื่น

เหมือนดั่งผู่แก่นแก้ว ยังหมั้นอยู่ส่้าบาย

๏ปางนั้น เจ้าก็ซมซื่นแท้ ยินดอกทาหาญ
ดีแต่ภูบาลบาย แทบทวงตางน้อง

อันหนึ่งราชาเจ้า พญาศรีสาเกส กูพุ้น

อย่าได้ต้องที่ฮ้าย ยืนหมั่นหมื่นปี แด่ท้อน
ข้าน้อยท้าบุญให้ ไปเถิงทุกเช้าค่้า จิงแล้ว

อันที่ ไม้ฮ้อยต้น ชายค้าแก่เกวียน
ให้ค่อยยืนยิ่งแม้ง เสวยราชเมืองตน

โรคาใด อย่ามาเบียดได้
ขอโยติกาไว้ บาคานเสวยราช

จักได้กล่าวท้าว ยินห้อมหง่วมเหงา

คัชชนามคึดฮอดแม่

๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงคัชชนามท้าว บาบุญตนประเสริฐ

เสวยราชสร้าง เมืองกว้างอยู่เกษิม
ดูดั่งสุขเลิศล้้า ในเขตจ้าปา

ดีท่อสมภารเพ็ง เกิ่งพรหมภายฟ้า
ราชาได้ สองนางเทียมพ่าง

เสด็จแต่ฟ้า ลงพร้อมซู่นาง
ยังท่อนางหนึ่งนั้น เฮียกซื่อ ปทุมา

ก็บ่มาเมืองคน เกิดหลงไกลเจ้า