Page 289 - ebook.msu.ac.th

๒๗๘

๏อันหนึ่ง น้องหากงามซวดล้้า แสงส่องรังสี

โสมพาวงาม ก็หากเพิงกะใจอ้าย

พี่ก็คึดฮักแก้ว สองนางน้อยนาถ
ยังค่อยทวายแผ่นฟ้า มาพี้เพื่ออวน นั้นแล้ว

น้องยังคึดสิ่งนั้น ได้ยิ่งแสนวา พี่แล้ว

อย่าได้ทวงค้าเสิน ว่าเฮียมลวงเลี้ยว
อันว่า โรคาต้อง โฮมตนเฮาพี่ มีแล้ว

นางเอย พี่บ่ได้เลี้ยว อ้าไว้แก่อวน พี่นา
บัดนี้ พี่จักเล่าแก่เจ้า ตามซื่อมีมา

อันว่า จอมมโนเฮือง บ่ได้เคืองค้าฮ้อน
พี่ก็โคจรดั้น เดินไพรหลายขวบ จิงแล้ว

ใจวู่ฮ้อน กระสันแก้วยอดนาง

นับแต่สามขวบแท้ เลยจวบกันหมด ถ้วนแล้ว
อันว่า สามนางลง แต่พรหมภายฟ้า

ก็จิ่งมาหมดห้อง จ้าปานครใหญ่ ภายพี้

สามแจ่มเจ้า มาพร้อมบ่หลง แท้แล้ว
นางนั้น เกิดอยู่ก้้า เมืองใหญ่พญาทอน

นางก็หลงเฮาเสีย เกิดไกลปานฟ้า
หลงตกก้้า เขาเงินไกลาส

สูงท่อฟ้า เมืองนั้นย่อมไกล หั้นแล้ว
ธรรมชาติเซื้อ ชาวเทพกินนรี

โสมงามปาน ดั่งเทวีแก้ว

อันว่า กินนรีน้อย ปทุมานางนาถ
พี่ก็พบแก่นแก้ว นางนั้นแต่หลัง

นางนั้น เป็นลูกเจ้า กษัตริย์ราชภูเงิน

พระก็ยังประสงค์ดอม มอบเวนวางให้
พระก็เชิญเฮาไท้ เสวยเมืองแทนพี่

พี่ก็ คึดฮอดสองแจ้มเจ้า เดินดั้นดุ่งมา พี่แล้ว
พี่ก็ ฮับอาชญ์ท้าว ฝูงราชนีรมนต์

พี่จิ่งเดินมาเฮ็วพะลัน เพื่อประสงค์สองเจ้า
นางจิ่งมาบนให้ ทาหาญเอาฝาก

พอให้พี่จื่อไว้ ค้าฮ้ายขอดเสนห์