Page 288 - ebook.msu.ac.th

๒๗๗

นางนั้น มีในห้อง ภูเงินไกรลาส

ท้าวก็ลุที่แม้ง โดยได้ดั่งหลัง

นางก็ฝากดอกไม้ ดวงอาจทาหาญ
ยังให้เป็นนิยม เบิ่งตางตาน้อง

เมื่อนั้น บาคานกุ้ม คะนิงนางกระสันแสบ

ท้าวก็คึดฮุ่งน้อย ฮามเข้าบ่เสวย
พระก็ยินแสบฮ้อน สลบอยู่เลยเหงา

เลยลวดทวยทาหาญ ใส่ทวงดมไว้
เมื่อนั้น เทวีแก้ว จอมนางเลยกล่าว

อันว่า ผู่แก่นไท้ กระสันฮ้อนฮ่อมใด เจ้าเอย
จักว่า ท้าวโสกฮ้อน บังเกิดโรคา ใดนั้น

ลือว่า โภยภัยใด ด่วนถองเถิงเจ้า

คือทั้งคนแปงสร้าง กะท้าการแคนเวียก สันนี้
อันหนึ่ง คือดั่งผีมุดม้อม สูญเข้าพ่อหมอ นี้เด

ก็บ่พิสเพียกเนื้อ เสมอดั่งเมายา สิ่งนี้

ก็ส่วนมีค้าทุกข์ ถืกใจจงข้อน
มักว่า น้องนี้เป็นคนฮ้าย โสมเสลาผางชั่ว แลนอ

ลอนท่อมาฮั่วล้น ลางแล้วเล่าแหนง นั้นลือ
ฮ้อยที่พระคึดฮอดบ้าน เลยลวดทวงกระสัน

คึดฮอดแพงภายหลัง กว่าสองเผือข้อย
ขอแก่ ทันย้าผู้ บาคานอย่าหงวมเหงา

อย่าได้เซ็งเล็งไว้ เผือข้อยส่วนตาย พี่เอย

ก็ท่ออยากฮ่วมฮุ้ม มโนราชอย่าอ้า พี่ท้อน
ซิบ่กินแหนงใจ จิ่งค่อยเผยค้าแจ้ง

เมื่อนั้น พระก็จ้าค้าต้าน ตามมีเลยกล่าว

ขอแก่ น้องแก่นแก้ว ใจกว้างอย่าเคือง พี่ท้อน
พี่ก็คึดอ่าวน้อง ทะรงฮูปสองกษัตริย์ พี่นา

ลือว่า บุญเฮืองโสม สิ่งนางในฟ้า
งามคือดวงแก้ว ธ้ามะโรงมณีโชติ พี่แล้ว

คือดั่งหยาดแต่ฟ้า เฮืองเหลื้อมฮุ่งแสง
แก้วก่องฟ้า สวรรค์มิ่งเมืองแมน น้องเอย

คือพี่ได้แผ่นฟ้า มาตุ้มหากอุ่นทวง น้องเอย