Page 290 - ebook.msu.ac.th

๒๗๙

๏บัดนี้ ควรที่พี่พรากบ้าน ไปสู่ปทุมา ชอบดาย

พอพี่เอานางคาน ด่วนมาเมืองพี้

เมื่อนั้น นางเล่าผายค้าต้าน ตามคองนางกล่าว
ผิว่า มีดั่งนั้น เชิญเจ้าสู่เมือง ชอบดาย

เก็งท่อ ราชาเจ้า เสตาขัดหลีก บ่ฮู้

เยียวท่อ ท้าวบ่เคยอยู่ด้าว เมืองห้องแห่งคน บ่ฮู้
ยังใค่มักปีกบ้าน ขอราชมารดา

เพื่อนก็ยังแพงตน อย่าขีนในน้อง
ตางให้ลือซาเท้า ชมภูจตุโลก

ทุกประเทศท้าว ยอย้องทั่วแดน
อันหนึ่ง น้องก็ตามโชคอ้าย เคยฮ่วมบุญกัน

น้องบ่ ขีนค้าบาคาน ดั่งใจจงท้าว

อันหนึ่ง บุญหลายได้ แสนเมืองมาฮ่วม ก็ดีท้อน
น้องบ่คึดอ่าวได้ เตียนเท้าท่อใย

อันที่ไกลาสห้อง เขาใหญ่ภูเงิน ที่พุ้น

ดูไกลปาน ดั่งเมืองนครฟ้า
เชิญบาศรีแก้ว กุมารโดยฮีบ

เขาก็คองแก่นไท้ พญาเจ้าซู่วัน นั้นแล้ว
น้องก็ยังคึดฮอดแก้ว สหายอ่อนปทุมา ที่พุ้น

เพื่อสามนางยินดี ลงฮ่วมบุญทันเหง้า
น้องก็ปุนดูแล้ว ทางไกลสุดขนาด

คึดถี่แท้ แพงล้านอิดู มากแล้ว

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ยินซื่นมโนทวง
ก็บ่มีนานพระ ฮีบเมือเถิงเจ้า

เมื่อนั้น ราชาเจ้า คัชชนามเลยสั่ง

พ่อพระเจ้าแผ่นหล้า บาท้าวเล่าจา
เจ้าพ่อคึดสิ่งนี้ เหมือนดั่งบุญเฮา พ่อแล้ว

ตางให้เป็นค้าลือซา ซู่เมืองมาน้อม
เพื่อจักลือเฮาได้ กินนรีเทียมพ่าง

ฮ้อยทวีปด้าว มาขึ้นสว่ายไฮ พ่อแล้ว
เจ้าจักเมือเอาแก้ว ปทุมานางนาถ

อันว่าไกลาสห้อง หนพุ้นย่อมไกล พ่อแล้ว