Page 291 - ebook.msu.ac.th

๒๘๐

เป็นที่ทางฮ่อมฮ้าย สุดขนาดค้าคึด

ยากแก่สมภารพระ หากไปเดียวดั้น

พระก็คึดเถิงเจ้า จอมเมืองแคนยาก เฮ็วแล้ว
สุดที่ไกลขนาดแท้ ตนเจ้าค่อยไป พ่อท้อน

๏เมื่อนั้น ผู่แก่นไท้ ต้านปากทั้งหัว

ข้อยจักท้าเพียรไป หากจักขวางเมือหน้า
ชาติที่ค้าทุกข์แท้ คนชายแวนยาก จิงแล้ว

บ่กว่า แต่พระบาทเจ้า ใจแจ้งหากเห็น นั้นแล้ว
บัดนี้ ลูกจักเพียรยิ่งให้ เห็นฮ่อมคนชาย ก่อนแล้ว

ตามแต่บุญซูซัก หากจักเห็นเมือหน้า
ลูกจักถวายนางแก้ว ทั้งสองเอาฝาก

ขอแก่พระติ่วซ้อย กูณาไว้อย่าไล แด่เนอ

เมื่อนั้น พระก็ปากกล่าวต้าน จาลูกทั้งดอม
สายใจเอย ค่อยไปดีท้อน

เจ้าพ่อเมือเถิงท้าว พญาหลวงไกลาส ภายพุ้น

เจ้าพ่อจงวอนแก่นไท้ ขอแก้วลูกพญา พ่อเนอ
พ่อให้บุญมากได้ยอดฟ้า มาฮ่วมเฮียงหมอน

อย่าให้เสียแฮงเพียร ดั่งใจจงท้าว
อันหนึ่ง พ่อก็ถามข่าวท้าวภูธร แสนทีจงมาก พ่อเนอ

พระพ่อใช้กล่าวต้าน ขอน้อยลูกพญา ว่าเนอ
ขอให้สองพากเพี้ยง เป็นแผ่นทองทิพย์

ใค่จักน้าทูตา แขกถวายถวิลไหว้

ดูดั่งเมืองทวีปก้้า ผาเงินไกลาส
มันหากล้าบากพ้น บาท้าวซิย่างเดิน นั้นแล้ว

ขอให้ลุโชคได้ โดยดั่งใจตน

ขอให้พระกูณาผาย ปูกแปงนางแก้ว
เมื่อนั้น โสมเสลาแก้ว อ้าคาพระแม่

เจ้าก็โลมลูกแก้ว ค้าเผี้ยนกล่าวแถลง
แม่ก็ถามข่าวแก้ว นางนาถบัพพา

ขอแก่จอมเมืองพระ อิดูตนน้อย
พอให้เห็นย้าผู้ ใจคามฮักยิ่ง

ขอพระคืนปูกอ่อนน้อย มาสร้างสืบเมือง ว่าเนอ