Page 294 - ebook.msu.ac.th

๒๘๓

สองอ่อนน้อย ยินห้อมหง่วมเหงา

เจ้าสั่งแก้ว ขัดดาบศรีคันไชย์

ยังค่อยทวายพัณฑัง ค่อยลีลาย้าย
เถิงที่ชานมนต์ท้าว ผยองไปพะลันฮีบ

คายส่้าเหง้า ตาจ้องล่้าดู

ย่องๆเนื้อ คือราชหงส์ค้า พุ้นเยอ
ดูดั่งคีงแพงใส ส่องวัณงามเหลื้อม

คือดูล้้า วิไชยนต์เทียมโลก
คือท่อ ยับๆเหลื้อม ผิวแก้วก่องค้า

พระก็เสด็จโยชน์ได้ เจ็ดหมื่นเลยเซา แลนา
ล้าๆแยงภูสิงห์ ล่้าดูฮอยช้าง

เมื่อนั้น โสมศรีแก้ว จอมเมืองพระราช

พระก็แปะแผ่นผื้น ฮอยช้างใส่หัว
แต่นั้น พระก็ยัวรยาตย้าย จอมยอดภูสิงห์

มองเห็นนครหลวงสุด ชั่วตาเต็มเยี้ยม

บาก็หลิงแลเสี้ยง กระบวนทางสุดชั่ว
จ้าจื่อได้ ผาห้วยซ่องซัน

พระก็แยงหมู่ไม้ ต้นใหญ่ทะยานไป
ดูประมาณพอ สี่แสนเซายั้ง

ก็จิ่งเถิงหนห้อง หิมพานต์ขงเขต
ท้าวก็แลล่้าเยี้ยม ฮอยช้างแค่ผา นั้นแล้ว

๏เมื่อนั้น ภูเบศท้าว เห็นเล่ายินดี

พอเมื่อตาวันลับ ลั่นลงแสงเศร้า
ศรีคานกุ้ม คะนิงนางนงถ่าว

คึดพุ้นพี่ ใจเจ้าเหนื่อยแคน

แต่นั้น บาไทท้าว ไสยานิทเน่ง
เฮียกที่ถ้้าเสือกว้าง ในหั้นเขตผี

พระก็นอนเน่งเนื้อ กระสันอ่อนสามนาง
ฮามแลงงาย บ่เสวยยังเข้า

เพื่อคะนิงเถิงน้อง ไปมาอิดเหนื่อย
คึดฮอดพุ้น ภายพี้ดั่งกัน

หิวหอดกั้น คะนิงอ่อนสามสี