Page 318 - ebook.msu.ac.th

๓๐๗

ก็บ่แหนงชาติแท้ โพะเพื่อความประสงค์

ใค่จักมีพอสอง สิ่งพระอวนอันแม้ง

เมื่อนั้น นงฮามน้อย สาวฮามสงวนเพส
ยินม่วนแม้ง กะใจน้องซู่ประการ

เขาก็ว่อนๆต้าน เสียงปากจาสาว

สองบาคาน ฮอดวังเวินกว้าง
แต่นั้น พิมสารท้าว จอมเขาฝูงแขก

เขาขึ้นสู่เจ้าติ่วซ้อย ทูลเจ้ากล่าวกลอน
แขกก็มวลมอบเจ้า ถวายราชปัณณาการ

จันทน์หอมแดง หมู่เสนหอมคู้
นับแต่ปัณณาการได้ เจ็ดแสนถวายบาท

เงินมากได้ พอล้านเล่าถวาย

๏บัดนี้ สหายพระบาทเจ้า พอแต่เบาบาง ก่อนแล้ว
อันที่ ภายภาเงิน บ่อาจคัวรนาได้

เขือก็ถวายกองแก้ว เจ็ดปะการของต่าง

แฮเทศผ้า ประมาณได้หมื่นล้า
ฝูงหมากไม้ มีต่างหลายประการ

สหายถวายทันย้า แต่งงามดูถ้วน
กับทั้งสังวาลแก้ว กองแหวนมณีโชติ

ทั้งเกิบแก้ว มวลพร้อมเชิดค้า
พอให้ทิพย์โสดแก้ว ใสส่องค้าแพง ว่าอั้น

สหายพาน้าเอา มามอบถวายเถิงเจ้า

ผายแปงถ้อย แถลงถวายแล้วอย่า
เมื่อนั้น พระเล่าต้าน ขานข้อขอบคุณ ท่านแล้ว

ดูเลิศล้้า ของหลากหิมพานต์

บุญตามี ก็จิ่งเห็นของแก้ว
ควรที่สมภารเจ้า สหายเฮาปรานีมาก ปางนี้

อันที่ค้าเดือดฮ้อน ภายท้าวอย่ามี นั้นท้อน
ให้พระยืนมากได้ เสวยราชมหากัป

จิ่งให้สมภารเพ็ง ยิ่งอินทร์เมืองฟ้า
สหายพระ ยังค่อยขนพลย้าย คาเมืองมาฮอด ดีลือ

ชอบที่บุพพิตไท้ ปรานีแท้จิ่งเถิง หั้นแล้ว