Page 319 - ebook.msu.ac.th

๓๐๘

สหายพระ ขอให้ลุที่แม้ง โดยราชใจจง

เพิงที่สองนครเป็น แผ่นค้าเดียวแท้

อันหนึ่งวงศาเซื้อ บาบุญตนลูก ภายพุ้น
พระก็ฮักยิ่งแท้ คือแก้วเกิดดอม

ลูกพระนิราสเท้า หลายขวบมึนนาน มากแล้ว

พอยเล่าเถิงจ้าปา ยอดเมืองนครไท้
ดูดั่งเสนหาเกี้ยว สมภารภูวนาถ ภายพี้

มักลูกพระผู่แก่นไท้ ภายพี้เกิ่งตา ว่าดาย
๏บัดนี้ บุพพิตไท้ สหายราชยินดี

ก็จิ่งเอาพลมา ด่วนถองเถิงเจ้า
เพื่อจักโอมเอาแก้ว สีดาน้อยนาถ

ขอแก่บุพพิตไท้ ปรานีท้าวฮิดู แด่ท้อน

ขอลูกเมือแฝงท้าว เสวยราชตางตน ว่าดาย
เมื่อนั้น ภูมีพระ ลวดหัวหุมต้าน

ขอบที่สมภารเจ้า สหายแพงคะนิงมาก เฮ็วแล้ว

ค้าคึดผู่ผ่านพุ้น ภายพี้สิ่งกัน หั้นแล้ว
พระก็เป็นลูกแก้ว องค์ประกอบสองเมือง นี้แล้ว

ก็บ่ขีนทันย้า พระลูกเฮาจิงแท้
ท้าวนั้น ก็หากหัวใจก้้า สองเมืองทุกแห่ง

ตามแต่ผู่แก่นไท้ ประสงค์พุ้นก็บ่ขีน หั้นแล้ว
อันว่า สองแห่งห้อง เมืองลูกทั้งปวง

แม่นจัก เอานางเมือภูเงิน ก็บ่ขีนกะใจท้าว

ก็หาก แม่นแนนพันธุ์เซื้อ สายเสนห์ทุกแห่ง
ค้าคึดบาบ่าวท้าว ภายพุ้นก็สิ่งเฮา พี่แล้ว

ตางให้ผู่แก่นไท้ เทียวแต่งสองเมือง นั้นท้อน

เจ้าจงทูลทันย้า ดั่งเฮาแถลงถ้อย
เขาก็ปะนมมือไหว้ บุญเฮืองแล้วเลิก

ฝูงส่้าข้อย น้าเจ้าแห่ไป
แต่นั้น สะพึกพร้อม ชาวเทศกินนรี

โสมงามปาน ดั่งอินทร์แปงปั้น
แต่นั้น เขาก็ลีลาล้้า จ้าปานครราช

เป็นที่สาวดั้นๆดิ้น ดอมท้าวฮูปงาม