Page 377 - ebook.msu.ac.th

๓๖๖

ควันมืดกุ้ม ธุลีทั่วกางหาว

โฮๆเสียง สิ่งดินสะเทือนพื้น

พลแพนเบื้อง สองเมืองแพนสั่ง
ขุนเอกอว้านหมู่ช้าง ทั้งม้าผ่าพล

เบื้องฝ่ายก้้า ท้าวซึ่มปางพาย มากแล้ว

ยังเล่าหนุนพลหลวง แกว่งปะคือพลกว้าง
มันก็ตีพายช้าง สามพันใสผ่า

เบื้องบ่าวก้้า สองท้าวแล่นหน

ไม้ฮ้อยกอ เกวียนฮ้อยเหล้มเล็วเมืองผายี
๏แต่นั้น เสียงโฮเบื้อง ผายีท้าวซึ่ม

สะบูหลวงลั่นก้อง แกมหน้าส่งปืน

เลือดเฮื่อย้อย ไหลแผ่นธรณี มากแล้ว
คนตายขอน ไขว่กันดูฮ้าย

ดูแข็งเบื้อง บาหาญท้าวซึ่ม

ขุนเอกตุ้ม ขนันไว้บ่เฟือน
ผ่อดูยาบๆก้้า ท้าวเที่ยวผายี พุ้นเยอ

มันนั้น แนวบางาม ซึ่มหาญเป็นอ้าย
มันก็ทงพายช้าง จตุราเจ็ดสอก มาแล้ว

มาซ่อยอ้าย บาท้าวซึ่มหาญ
เมื่อนั้น สองแจ่มเจ้า เฮียงฮ่องาพาย

ปุนพลแพน ข่มไปมีย้าน

ผงธุลีกุ้ม เป็นควันมัวมืด
แต่นั้น ท้าวทุ่มต้าน ค้าแม้งต่อขุน

เมืองฝ่ายพุ้น พลท่านแวนหลาย

ฮาค่อยปุนพลแพน อย่าไลลืมฮู้
บัดนี้ ควรที่แปงสาส์นใช้ ทูลถวายถวิลราช ดูเทอญ

เมื่อนั้น ขุนกล่าวกล้า ค้าต้านอาจหาญ
ฮาค่อยไปทูลเจ้า จอมหัวพญาใหญ่ ได้แล้ว

เพื่อเศิกไป่ล้ม แฮงได้ค่อยเล็ว ก่อนเทอญ
เมื่อนั้น ท้าวซึ่มใช้สัตทันต์ช้าง ตัวซื่อกงทอง

ปะคือแดงไกว แกว่งลมเซยเข้า