Page 375 - ebook.msu.ac.th

๓๖๔

ขอทางเบื้อง ผายีดอมราช ว่าอั้น

เมื่อนั้น ฟ้าหยาดผู้ ใจกล้าจิ่งจา

เฮานี้ เมืองสว่ายก้้า หนแห่งจ้าปา
พญามีฤทธิแฮง เกิ่งพรหมภายฟ้า

เฮาก็บ่วางทางให้ ราชาเสด็จล่วง ไปแล้ว

แม่นจักขันต่อช้าง ชนแท้ก็บ่ขีน หั้นแล้ว
อันว่า ของฝากท้าว เงินหมื่นแสนค้า

พระก็ จ้าเขาคืน มอบนายคนใช้
อันจัก เมือคืนห้อง ผายีก็ยินยาก ว่าเนอ

เชิญพระเจ้าติ้วซ้อย คืนเข้าสู่เมือง ก่อนท้อน
อันจักขันต่อช้าง สารใหญ่มีขีน ฮั้นแล้ว

เฮาบ่วางทางเสีย ให้ไผไปได้ แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น สองเขือก้ม ปะนมกรแล้วเลิก
เขือด่วนดั้น คืนโค้งฮอดบา

ก็จิ่งขึ้นสู่ท้าว ทูลราชเล็งโญ

ดูดั่งราชาแข็ง บ่วางทางให้
เงินค้าแก้ว ขืนมาสันเก่า พระเอย

เชิญพระเจ้าติ่วช้อย สองเจ้าเที่ยวคืน ว่าอั้น
เฮานี้ เมืองสว่ายก้้า หนแห่งจ้าปา

พระนั้นฤทธีแฮง เกิ่งพรหมภายฟ้า
พระบ่วางทางให้ ราชาเสด็จล่วง ไปนั้น

ยังเล่าขันต่อช้าง สองเจ้าบ่ขีน ว่าอั้น

เมื่อนั้น ผู่ใส่ท้าว บังเกิดโกธา
ในทวงคึด ดั่งไฟลามไหม้

สังหาก มาจาสะหาวอ้าง ชนพายขันต่อ สันนี้

มันจักง้างแผ่นพื้น เต็งได้ดั่งใจ นี้ลือ
บัดนี้ ควรเฮาเอาเมืองท้าว ผายีเป็นเหยื่อ ฮาเทอญ

เมื่อนั้น พระก็ย้ายหมู่ช้าง ซูเข้าเขตเมือง
เขาก็ไปยาดฮื้อ เมืองนอกคาเม

เขาก็แปงเมืองหลวง ก่นคูถมต้าย
เขาก็ไหลหลืมเข้า ผายีเมืองใหญ่

คือดั่งน้้าไหลบ่าห้วย นองล้นแผ่นดิน