Page 398 - ebook.msu.ac.th

๓๘๗

อันเป็นชายในโลกนี้ บ่ห่อนอ่อนโยมไผ ง่ายนั้น

พ่อจักกุมคอพาย กอดตายลางแล้ว

อันว่าราชาเจ้า จ้าปานครราช เฮาพุ้น
แม่นว่า ผีตายแล้ว มนต์ได้เป่าคืน พ่อดาย

พ่อจักผัดถีบใช้ เถิงราชเล็งโญ ที่พุ้น

จักฮวายมนต์ย้า เป่าคืนจิงแท้ นั้นแล้ว

สองราชาแต่งฑูตาไปเถิงพระเจ้าผายี
๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงราชาเจ้า สองเมืองพระบาท ก่อนแล้ว

พระก็ต้านกล่าวถ้อย ค้าแม้งชอบคอง
ควรที่ เฮาแต่งใช้ ราชทูตไปเถิง

ถามอาการเมืองผายี ดั่งใดดีฮ้าย

พระก็ ใช้บ่าวแม้ง สองอ่อนไปเถิง
ขุนอินทร์ทั้งขุนอวน ข่าวสาส์นถามถ้อย

เขือจงเมือขาบท้าว ฟ้าหยาดผายี ที่พุ้น

ตางให้เห็นลายความ ซู่อันดีฮ้าย
วางทางให้ ขานมาค้าซื่อ

ฮู้ว่า พระจักขันต่อต้อง ชนช้างหล่องา นั้นเด
ผิว่า พระจักวางทางแท้ ขอขานมาวันชอบ จิงเทอญ

ผิว่า จักขันต่อช้าง วันหน้าก็แต่งมา ว่าเนอ
สุดที่ ไขทางให้ เดินไปโดยซื่อ

เมืองมิ่งกว้าง ยูสร้างอยู่กะเสิม ว่าเนอ

ค้อมว่า พระสั่งแล้ว เขาฮีบโดยพะลัน
ขุนอินทร์ ทั้งขุนอวน เลิกลาตีนเจ้า

เขาก็ ผันลวาเข้า เมือเมืองฟ้าหยาด

ขึ้นสู่เจ้า ทูลไหว้เหตุการณ์
เผือข้าไหว้บาทพื้น ทูลราชเล็งโย

ขอแก่ เหนือหัวพระ โผดผายฝูงข้า
อันว่า ราชาเจ้า สองเมืองสหายราช ภายพุ้น

ใช้ข้าน้อย สองเจ้าด่วนเถิง พระเอย
พระจักขอทางก้้า จ้าปานครราช ว่าอัน

พระจักผายโผดให้ สองท้าวดั่งลือ