Page 411 - ebook.msu.ac.th

๔๐๐

พอยเล่าสอดหว่างแฮ้ ฟ้ามืดลืมคีง มากแล้ว

ขุนเล่ายอขอตี ยวกสะเด็นมียั้ง

๏แต่นั้น พญาไชย์ฮ้อง เตินเขาฮุมเที่ยว
เขาจิ่งเยือกหมู่ม้า มาอ้อมแวดเอา

เขาจิ่ง ซัดหอกกล้า ใสใส่จ้าคัน

พอยเล่าหลงใจหลบ หลูดตายเต็งช้าง
เขาก็ฮุมเอาได้ บาหาญท้าวฮุ่ง เสียแล้ว

ท้าวเถือกฮ้อง คะนิงไห้ฮุ่งหลาน
เขาเล่าได้ช้าง ตัวซื่อกงกะจักร

น้าเอาหัว มอบถวายทั้งช้าง
เมื่อนั้น ราชาเจ้า ทั้งสองพ่อลูก

พระก็ ปุนแต่งให้ ฮางวัลแก้วแก่เขา

แต่นั้น ฟ้าฮ่วนใช้สัตทันต์ช้าง ตัวซื่อสรพล
ปะคืออ่อนไกว แกว่งลมเซยเข้า

มันก็ แยงพลก้้า บาหาญท้าวเทศ

คนแห่กุ้ม ตีนช้างซั่นหา
แต่นั้น ท้าวเทศใสซั่นช้าง ตัวซื่อสิงคี

ปะคือเหลือง แกว่งลมตีต้อง
เขาก็ ซัดเข้าใกล้ บาท้าวเล่าถาม

มึงนี้ นามโคตรท้าว เฮียกซื่อขุนใด นั้นเด
พอยเล่าใสพายสาร ต่อมือกูแก้ว

กูนี้ แสนเมืองก้้า ผายีฟ้าฮ่วน แท้นา

อันวา นามโคตรท้าวมึงนั้น เฮียกซื่อขุนใด นั้นเด
กูนี้ ท้าวเทศก้้า หนแห่งเมืองสรวง

กูบ่หนีมือมึง ท่อใยยองน้อย

มันก็ใสพายช้าง สรพลสับใส่
แต่นั้น ท้าวเทศเบื้อง สารกล้าเกี่ยวชน

ตักสอดง้าง งาสอดสมกัน
สิงคีแข็ง ข่มชนมียั้ง

แต่นั้น พายสารช้าง สรพลเลยแล่น
ฟ้าเลื่อนย้าย ยินขว้้าหล่าเหลือง

เสียงโห่เบื้อง ท้าวเทศแซวๆ