Page 413 - ebook.msu.ac.th

๔๐๒

สองราชา กล่าวจาจงต้าน

ฮาค่อย หลิงดูเวียงใดกว้าง ภายใดยังเปี่ยว

ควรที่ เข้ายาดฮื้อ เทม้างแป่เวียง ชอบดาย
เขาก็ เห็นเวียงหลวงก้้า หาญกึมยังเปี่ยว

เขาก็ เยือกหมู่ช้าง ไปอ้อมแป่เวียง หั้นแล้ว

ฟ้ามืดเลยลั่นก้อง สะบูใหญ่ยิงพล
สนๆหัก เล่าคืนมาตั้ง

ก็หากแคนคีงท้าว หาญกึมฟ้ามืด เสียแล้ว
แต่นั้น ขุนเอกม้างฝ่ายซ้าย เทได้ฝ่ายหลัง

แต่นั้น ฟ้ามืดย้าน ยินก่องกัวใจ มากแล้ว
มันก็ ไขทวนเวียง หลั่งพลคือน้้า

เขาก็ ไหลพลเข้า เทเวียงฟ้ามืด

ยูท่าง ฟันล่าวล้ม ขอนขว้้าไขว่ขีน
ขุนเอกใสช้าง น้าไล่หาญกึม

กูก็มาหนีมึง ต่าวหามีย้าน

มันก็ วางพายช้าง แสงพาใสเปิบ
ขุนเอกเบื้องยอดแก้ว สารกล้าเกี่ยวชน

งาสอดง้าง สารใหญ่แสงพาย
แฮงพอกัน สอดซูซนค้้า

๏เมื่อนั้น ราชาเจ้า ผายีต้านป่าว
สูค่อยไหลหมู่ช้าง สารต้นซ่อยหาญ ก่อนเทอญ

แต่นั้น ฟ้าก่องไง้ ทวนใหญ่ปักตูเวียง

มันก็ นองพลไป ซ่อยหาญหุมเข้า
แต่นั้น ขุนซินเบื้อง คุทธะสิงห์ใสใส่

แต่นั้น ฟ้าก่องเบื้อง สารกล้าเกี่ยวชน

สองสอดใค้ ซัดแกว่งงาแฮง
พอกันสอง สอดซูซนใค้

แต่นั้น พายสารช้าง ผาแดงก้นทั่ง
ท้าวหล้าผู้ เป็นน้องแล่นเถิง

มันก็ใสพายช้าง อาฮุนชนซ่อย
นายเล่าซัดหอกกล้า กางช้างผ่าเผลียง

วางถืกต้อง ท้าวหล้ามรณัง