Page 415 - ebook.msu.ac.th

๔๐๔

พระก็ คึดคั่งแค้น ตุดอยู่สะเจาใจ มากแล้ว

พอยเล่าเห็นปะคือค้า หลั่งมายีย้าย

เมื่อนั้น ราชาเจ้า ผายีฟ้าหยาด
เลยลวดต้าน จาน้อยหน่อเมือง

ดูดั่งโจรแข็งฮ้าย มารโภยแวนมาก ยิ่งแล้ว

เจ้าพ่อเยื้อนขวี่ช้าง คืนเข้าสู่เมือง พ่อเทอญ
จักชนพายม้าง พลเขือตามโชค จิงแล้ว

เจ้าค่อยคืนอยู่สร้าง เมืองบ้านแห่งฮา พ่อเทอญ
เมื่อไชยราชน้อย ทูลพ่อเล็งโญ

ข้อยจักกุมคอพาย กอดตายลางแล้ว
ข้อยจักซูซนท้าว สองเมืองมีย่อน จิงแล้ว

พ่อจิ่งย้าย พลตื้อข่มหลัง แด่เนอ

อันจักอดอยู่ได้ อายไพร่ชาวเมือง ขนาดแล้ว
แหนงว่ามรณังตาย สว่างเสียก็ลางแล้ว

บาก็ยอมือไหว้ ราชาตนพ่อ

แล้วเล่าไสซั่นช้าง ปะคือกั้งแกว่งหา
แต่นั้น ฟ้ามืดเข้า ขนันราชเฮียงงา

พระก็ แยงยอพล แกว่งปะคือกางเข้า
เค็งๆก้อง บาคานบ่มีย่อน

จักว่าพลแล่นกุ้ม ตีนช้างแห่ไป
แต่นั้น ขุนเอกเบื้องยอดแก้ว ฮับต่อพญาไชย์

เมื่อนั้น ราชาพระ กล่าวจาจงต้าน

มึงนี้ แนวนามเซื้อเสนา อย่ามาต่อ กูท้อน
กูนี้ ธรรมชาติเซื้อ ไชย์น้อยหน่อเมือง แท้แล้ว

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า พญาใหญ่เมืองขวาง

พระก็ เตินเสนา หลีกทางบาท้าว
เมื่อนั้น เสินๆช้าง กงกะจวนย้ายย่าง ไปแล้ว

พลแล่นกุ้ม ตีนช้างแห่ไป
แต่นั้น ราชาเจ้า เมืองขวางกษัตริย์ใหญ่

ยาบๆเปื้อง ปะคือเหลื้อมแกว่งหา
ซวดๆช้าง สารใหญ่คูณเมือง

พระก็ ไหลพลแน ต่อบาถามถ้อย