Page 417 - ebook.msu.ac.th

๔๐๖

แต่นั้น หาญกึมเมี้ยน มรณาดับชั่ว ไปแล้ว

อินทร์ก็ ลงจากช้าง เอาท้าวเที่ยวหนี หั้นแล้ว

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฟ้าหยาดผายี
พระก็ ยินโกธา เคียดขมในเนื้อ

เทื่อว่า เสียไชย์น้อย ราชาตนลูก

ฟ้าหยาดเจ้า ยินค้อยคั่งทวง มากแล้ว
แต่นั้น ไหลหมู่ช้าง แยงราชเมืองสรวง

พระก็ โยงกลองไชย์ ข่มตีพลเข้า
ใยๆเหลื้อม ปะคือค้าไหลหมู่ ไปแล้ว

พอยเล่าลมเเป่งเบื้อง ปะคือท้าวเล่าคืน
๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เสด็จยาดเอาไชย์

ทมๆเสียง ดั่งดินดาปิ้น

แยงพลก้้า บาหาญท้าวทุ่ม
สีนาทก้อง ปืนหน้าลั่นหนา

ซัดฮ่อใกล้ สุดชั่วปายปืน

เขาก็ วางสะบูหลวง หลั่งพลเลยค้าน
พลเภเบื้อง บาหาญท้าวทุ่ม

ขอนไขว่ขว้าง เลียนล้มล่าวผี
แต่นั้น ขุนใสผัดถีบม้า น้าไล่ทันฟันพล

ยอตาวไกว ผ่าเผลียงใสเข้า
ลือท่อขุนใสก้้า เมืองสรวงใสต่อ

แยงหมู่ก้้า บาท้าวเจื่องหาญ

เขาก็ พันธนังม้าง กวนฟันหลายต่าว เฮ็วแล้ว
แต่นั้น ขุนใสเบื้อง ตาวฟันเผลียงผ่า

ท้าวเจืองยอเงือดง้าว คนกล้าผ่าเผลียง

พอยเล่า คอขาดเมี้ยน มรณาตทั้งสอง
ราชาพระ ข่มไปมียั้ง

แต่นั้น บาหาญก้้า เมืองสรวงท้าวทุ่ม
ใสซั่นช้าง ปะคือกั้งแกว่งหา

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฟ้าหยาดเลยจา
มึงนี้ แนวเสนา อย่ามาชนท้าว

กูนี้ ราชาเจ้า ผายีฟ้าหยาด จิงแล้ว