Page 418 - ebook.msu.ac.th

๔๐๗

กูจัก เข้าต่อช้าง ชนท้าวหน่อเมือง หั้นแล้ว

แต่นั้น ทุ่มก็ละหมู่ไว้ สองก่ายเฮียงงา

ปะคือค้าไกว แกว่งหามีย้าน
แต่นั้น เสินๆช้าง ไอยะราย้ายย่าง ไปแล้ว

ซัดฮ่อใกล้ บาท้าวจิ่งถาม

สหายนี้ ธรรมชาติเซื้อ เฮียกซื่อพญาใด นั้นเด
พอยเล่าใสพายสาร ด่วนมาเส็งสู้

ไอยะราช้าง จอมเมืองย้ายย่าง ไปแล้ว
เฮานี้ ซื่อว่าราชาเจ้า ผายีฟ้าหยาด

กูจักผัดต่อช้าง บาท้าวหล่องา ท่านแล้ว
อันว่า นามโคตรก้้า สหายซื่อพญาใด นั้นเด

มึงจักโยมเฮาเสีย อย่านานเดียวนี้

เมื่อราชาเจ้า เมืองสรวงแถลงตอบ
เฮานี้ พระบาทเจ้า นครกว้างที่สรวง แท้ดาย

เฮาบ่คึดต่อช้าง สหายราชเล็งโญ แท้ดาย

เฮาท่อ ขอทางเมือจ้าปา ยาดซูซนช้าง
สหายหาก มาจาสหายอ้าง ชนพายขันต่อ เฮานา

จักว่า เฮาโหดฮ้าย ดีแท้ดังลือ นั้นเด
อันหนึ่ง ควรมอบบ้าน เมืองสว่ายสองเผือ ชอบแล้ว

เก็งท่อ เสียราชา หน่อเมืองแพงบ้าน
อันหนึ่ง หลายเหล็นล้ม กางพลตายมาก ถ้วนแล้ว

สหายเล่าอว้านหมู่ช้าง มาตั้งต่อเฮา ดังนี้

อันว่า นางนาถน้อย ค้าแพงสหายราช ภายพุ้น
สหายจักละมอบไว้ วางให้แก่เผือ แท้ลือ

๏แต่นั้น ผู่ใสท้าว ซ้้าเล่าเอยจา

ก็ท่อ ตามกรรมเฮา บ่อาจขีนขัดได้
อันว่า ใจขัตติยะราชนี้ บ่ห่อนอ่อนโยมไผ ง่ายนั้น

แหนงว่า มรณังตาย ก็สว่างเสียลางแล้ว
เมื่อนั้น พระก็ไสพายช้าง ไอยะราชนเปิบ

พระบ่ช้า ชนซ้้าเป่งแฮง
งาสอดง้าง สารใหญ่สิงคี

เค็งๆเสียง ดั่งธรณีปิ้น