Page 441 - ebook.msu.ac.th

๔๓๐

แต่นั้น จ้าปาค้าน คืนหนีคีโคบ

เขาเล่าตุ้มหมู่ช้าง ขนันไว้บ่เฟือน
เมื่อนั้น ทองสูญเบื้อง พายสารถอยออก มาแล้ว
ปะคือมุ่ยก้้า บาท้าวแกว่งหา

ยาบๆก้้า ท้าวทุ่มเมืองสรวง
เขาก็ไกวปะคือขาว แกว่งหามีย้าน
เสียงโฮก้อง บนดินจักแตก
สีนาทก้อง สะบูหน้าแล่นหา
เลือดอยาดย้อย นองแผ่นธรณี

ขุนฟุมทงลวาค้า ขวี่ผายผันเข้า
ฮ่วนๆฟ้อน ทวนป่ายเปืองปาย
แต่นั้น ฟุมบ่ยั้ง ทวนเปื้องเป่งหา

ย่างๆเต้น หาท่านขุนหิน
แต่นั้น ขุนหินลงทวน ลั่นตายดาถ้า
ฟุมเล่าฟันปัดพื้น ปายทวนยอเลิก
หินเล่าวางตาวโป้ง ต้าใส้มอดจม

ปายดาบยั้ง แล่นเกี่ยวแขนทวน
ขุนหินฮ่้าพอดี เลือดไหลฮ้าผ้า
สูจักหวังเอาได้ โดยใจสันเก่า ว่าลือ
กูก็ผู่ขนาดให้ สูช้้างึดมือ หั้นแล้ว

เมื่อนั้น พลหาญท้าว บาคานขุนเอก มาแล้ว
แยงหมู่เพ็ชล่วงท้าว คนกล้าเกี่ยวหา
แต่นั้น ฟ่ายๆเบื้อง พลหลวงเพ็ชล่วง
แยงหมู่ก้้า เคือท้าวหว่างดง หั้นแล้ว

ยาบๆม้า เขาแล่นยิงกง
ขุนเคือกวยธนูทอง ข่มพลหลุยเข้า
สนๆเต้น พลหลวงหลายหมู่

ยิงธนูลั่นก้อง สนแส้วหอกเกียง
เสียงโห่ก้อง ทั้งบนบดมืด
ดังทั่วเท้า ทะลังพื้นแผ่นดิน
ฝูงหมู่ทวนล่องจ้าว ลาก้าใสใส่
เขาบ่ยั้ง มีช้าแล่นหา ที่นั้น

คนล่าวล้ม สองฝ่ายเลียนกัน มากแล้ว
ฮาตาทงลวาค้า ขวี่ผายผันเข้า
ตีพลม้า เต็งเวียงแล่นผ่า

พลเพ็ชล่วงขว้้า เลียนล้มดั่งข่อน