Page 469 - ebook.msu.ac.th

๔๕๘

ยอมือทูล ใส่หัวหุมไหว้

ข้าเถ้า ขอทูลบุพพิตเจ้า พญาบุญตนประเสริฐ
บัดนี้ การที่ฮ้อน เคืองเจ้าอยู่หัว
พระพ่อใช้ข้าเถ้า ทูลราชเล็งโญ

ดูดั่งค้าเคืองใจ มากหลายเหลือล้น
ยังมี ราชาเจ้า เมืองไกลสองประเทศต่าง ภายพุ้น
ไหลหลั่งช้าง พลตื้อฮอดเฮา
เขาก็ฮบฮาบได้ เมืองสว่ายผายี พระเอย
ตนราชา มอดจมมรเมี้ยน

ยังท่อ ปุตตะโกน้อย พญาไชย์ตนลูก
เขาก็ ใส่คอกไว้ บาท้าวหน่อเมือง ว่าอั้น
เขาก็ มาฮอดห้อง หนแห่งจ้าปา นี้แล้ว

พระก็ เตินเสนา ออกไปชนฆ่า
เขาจัก เล็วเอาเทวีแก้ว สีดานางนาถ
ตูข้าน้อย เหลือขวี่ช้าง ซูข้าบ่หน พระเอย
เขาก็ฮบฮาบได้ คอคีบภูสิงห์

เสนาตาย พ่้าหลายเหลือล้น
ปางนั้น เสียทั้งทองสูญท้าว อินทร์สวรรค์เสเนตร
หลอท่อข้า พระบาทพื้น พระเมืองเจ้าผู่เดียว
เขาก็ มายาดตั้ง เวียงใหญ่ปะจนเฮา

พระเล่า จ้าเสนา ออกไปซูฆ่า
ตูข้อยน้อย ไหลพลตื้อ ไปเล็วสองต่าว
เขาเล่า มายาดได้ นากว้างท่งค้า ปางนี้
เสียทั้งกงพะลีท้าว อินทร์สวรรค์หาญล่วง จิงแล้ว

หลอท่อ ข้าพระบาทพื้น พระเมืองเจ้าแสม่งตาย พระเอย
เชิญพระไปผาบม้าง พลท่านสองเมือง ว่าอั้น
ตั้งหากเหลือก้าลัง แก่ฝูงเขาข้า แด่ท้อน

๏เมื่อนั้น ราชาเจ้า พญาบุญต้านตอบ
เขานั้น อยู่เขตก้้า เมืองท้าวที่ใด
ถัดนั้น เพ็ชล่วงฟ้า ทูลบาทพญาบุญ
ยวงค้าถวาย บอกเมืองสองท้าว
ตนหนึ่งซื่อว่า ราชาท้าว เมืองขวางกษัตริย์ใหญ่

แฮงมากล้น ปะมาณได้เกิ่งแสน
ตนหนึ่งซื่อว่า ขัตติยะราชท้าว เสวยราชเมืองสรวง
มีฤทธีแฮง เกิ่งกันจิงแท้

เขาก็ นองพลเข้า มาเต็งนครราช เฮาแล้ว
กายเขตห้อง นากว้างท่งค้า พระเอย