Page 470 - ebook.msu.ac.th

๔๕๙

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ต้านปากทั้งหัว

ออนซอนเสียง สิ่งอินทร์ลงต้าน
กูก็เยียวว่า ราชาท้าว เมืองใดมายาด เฮ็วนั้น
พอยเล่าแม่นบ่าวแม้ง สองท้าวแห่งเฮา

เขาจัก นองพลเข้า จ้าปาซิงยาด
เอาอ่อนน้อย แพงล้านบ่สงห์ ว่าตี้
เขาบ่ฮู้ว่ากูเถิงห้อง เมืองหลวงนครใหญ่
บ่ฮู้ว่า เขาแข็งอว้านหมู่ช้าง ซูท้าวแข่งสหาว สิ่งนี้
ท่านอย่าได้ย่อนย้าน สังแท้ท่อใย แท้เนอ

กูจักลีลาไป ให้เขาเห็นหน้า
เขานั้น เซยกูท้าว ปฐมาปางก่อน
กูก็ ปูกท่อนท้าว เขานั้นสืบเมือง

บัดนี้ กูก็เดินดุ่งดั้น กายปะเทศทางไกล
เขาก็ น้ากูมาเถิง ฮอดเมืองภายพี้
เขาก็ พัดกูแก้ว ฮามเห็นให้ฮุ่ง
ฮ้อยที่ บ่คึดว่ากูได้แก้ว เสนห์น้องฮ่อมสอง บ่อย่าแล้ว

เขาก็ คึดอยากได้ ถวายบาทกูพระองค์ หั้นแล้ว
ก็จิ่งนองพลมา ยาดนางแพงล้าน
เขาก็ จักน้านางแก้ว เมือเมืองนครราช
คันว่า กูฮอดแล้ว สองท้าวจิ่งถวาย หั้นแล้ว

๏ค้อมว่า ท้าวกล่าวแล้ว เพ็ชล่วงยินดี
ยอมือทูล ใส่หัวลาเจ้า
ปานดั่งหลกปืนน้อง คาทวงถกถอด
คือสิ่งได้อาบน้้าบ่แก้ว พระอินทร์เจ้าโสรจสรง หั้นแล้ว

เมื่อนั้น ราชาเจ้า พญาบุญตนประเสริฐ
พระก็ เสด็จสู่ห้อง หอแก้วพ่อตา
เมื่อนั้น เอกราชท้าว ท่งแท่นบาลังงาม

พระก็ จาค้าหวาน ตอบกันดูระห้อย
บัดนี้ ควรที่เคืองกะใจเจ้า จอมเมืองพญาลูก จิงแล้ว
เศิกทุ่มท้น เมืองบ้านบ่ซะบาย พ่อแล้ว
เขาก็ มายาดได้ คอคีบภูสิงห์ พ่อแล้ว
เสนาตาย มากหลายเหลือล้น

เมื่อนั้น มหากษัตริย์เจ้า คัชชนามกอยกล่าว
พระพ่อเจ้าติ่วซ้อย อย่าแค้นคั่งทวง
เขานั้น เซื้อข้าน้อย ปุนปูกแทนเมือง พระเอย

เขาจิ่งเตินไพรมา คึดถองเถิงเจ้า
ลูกจักลองไปให้ เขาเห็นดูก่อน