Page 468 - ebook.msu.ac.th

๔๕๗

เก็งท่อ เมืองแตกม้าง ทั้งแผ่นจ้าปา บ่ฮู้

ตั้งหาก แคนคีงเสีย คอบผีสรวงเสื้อ
เมื่อนั้น ราชาเจ้า ก้ามะทาตนพ่อ
พระลวดต้าน ค้าแม้งต่อขุน

เขาหากพาโลพ้น หาญเล็วแวนยิ่ง แท้นอ
มันจักง้างแผ่นฟ้า เอาได้ดั่งใจ นั้นลือ
อันจักเขายาดได้ เมืองใหญ่บ่มีหวัง หั้นท้อน
แม่นว่า พันปีเขา อาจจักปีนเอาได้ นั้นลือ
เขาจักตายอึดเข้า อาหารมรณาต

มันจักตายคอบก้อง สบูแท้เบ่าสงก์ หั้นแล้ว
กับทั้งอัสสาม้า อานค้ามรณาต
ทั้งช้างแก้ว ตายเสี้ยงบ่หลอ

กูก็ ลองเดชท้าว เสเนตรทั้งหลาย
ไผผู้ยังอาสา ก็ส่วนเป็นปานนี้
เขาหากกินทานล้น เหลือปุมยศยิ่ง
ควรที่ขันต่อช้าง ตางเจ้าก็จิ่งสม หั้นแล้ว

๏บัดนี้ สูจงเมือทูลเจ้า ราชาตนลูก กูเทอญ
เชิญพระผู้แผ่นหล้า แพงล้านยาดไชย์ ว่าเนอ
เขาจักฮบฮาบฮื้อ เอาอ่อนสีดา ว่าดาย
พระจงจ้าเสนา ออกไปซูต้อน

พอยเล่าเสียเขาท้าว เสนาตายมาก
เชิญพระเจ้าติ่วซ้อย ไปต้อนยาดไชย์ ว่าเนอ
แต่นั้น เพ็ชล่วงฟ้า ลาบาทเล็งโญ
มันก็ เมือสถานทอง ที่บาไทท้าว

หลิงเห็นราชาเจ้า คัชชนามทงแท่น

เพ็ชล่วงเฝ้าคัชชนาม

นางนาถน้อย สองเจ้านั่งเฮียง
ปูสาดล้้า โฮงราชปางทอง
พระก็ ฮงหมอนลาย เสื่อค้างามล้น
เสนาล้อม ระวังตนแหนแห่
ดีแก่ เสียงพาทย์ค้อง เพ็งใค้ขุ่ยระบ้า

ยาบๆเปื้อง สาวแกว่งไกววี
สองนางเทียม อุ่นกะใจบาท้าว
หลิงเห็นย่องๆเนื้อ พญาบุญงามซวด เฮ็วนี้

คือคู่เทวราชก้้า เมืองฟ้าลวดลง
เมื่อนั้น เพ็ชล่วงฟ้า ทูลบาทบังคม