Page 471 - ebook.msu.ac.th

๔๖๐

เขานั้น เซื้อชาติข้อย เล็วเจ้าบ่ห่อนควร พ่อเอย

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พญาใหญ่ก้ามะทา
พระก็ จาค้างาม ตอบบาบุญกว้าง
พ่อจักดาพลให้ ตามตีนแปดโกฏิ ก็พ่อแล้ว

เทื่อว่า เมืองขี้ไฮ้ เขาซ้้าบ่ย้า พ่อแล้ว
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ตนลูกเลยจา
อย่าได้นองพลไป มากหลายเหลือล้น
เคืองกะใจดั้ง ชาวเมืองฝูงไพร่ เฮ็วนา
นับแต่ พลเก้าล้าน ปานนั้นหากงาม นักแล้ว

ควรที่ เฮาจัดเอากันหลิ้น สนามหลวงหลายหลาก ควรแล้ว
คันว่า พรากที่นั้น ไปตั้งยาดไชย์ ชอบดาย
ข้าน้อย เป็นลูกเจ้า เสวยราชแทนเมือง ว่าดาย

เทื่อจัก เชิญราชา เบิ่งดูฤทธีข้อย
เถิงเมื่อเจ็ดวันแท้ ขอเชิญพระบาท
เสด็จด่วนหลิ้น สนามกว้างซู่ตน ชอบแล้ว
พระกล่าวต้าน จาราชเล็งโญ

ข้อยก็ ยังประสงค์เห็น เดชไชย์พระองค์แก้ว
เมื่อนั้น พญาบุญเจ้า ลาจากหอค้า
เสนาน้า แห่แหนตนเจ้า
พระก็ เสด็จด่วนเท้า ผาสาทเสาค้า

นูเนือทง แท่นค้างามล้วน
แต่นั้น บุพพิตเจ้า พญาบุญตนประเสริฐ
แสนส่้าท้าว ระวังเจ้าแห่แหน
พระกล่าวต้าน จาต่อพิมสาร

มึงจงจ้าค้ากู ซู่อันเอาต้าน
บัดนี้ พญาบุญใช้ ทูตาไขข่าว
ให้สองท่านเมือขาบก้ม ชุลีไหว้สว่ายพระองค์ ว่าเนอ

สองเผือท้าว เมือพะลันมื้ออื่น ว่าเนอ
โพะเพื่อพระบาทเจ้า คองถ้าแห่งเขือ ว่าเนอ
ผิว่า เขือหากยังแข็งอ้าง ยุทธิกาการใหญ่ เมื่อใด
พระจักขึ้นขวี่ช้าง พังน้อยไล่เอา ว่าเนอ
เถิงเมื่อเจ็ดวันแท้ จอมหัวมาฮอด จิงแล้ว

เขือฮีบเมือขาบผู้ เป็นเจ้าอย่านาน ว่าเนอ
๏ค้อมว่า เจ้ากล่าวแล้ว มันจือจ่้ากลอน
ยอมือทูล ใส่หัวลาเจ้า

มันก็ซ้าลวาเท้า เถิงวังเวียงราช
ฝูงบ่าวน้อย พอฮ้อยเล่าเติม