Page 480 - ebook.msu.ac.th

๔๖๙

เขาก็ ให้ตาวเปือย ปายหอกคืนหลัง

สองราชา กล่าวจาจงต้าน
ฮ้อยที่ ราชาเจ้า มีใจจงโกรธ แลนอ
ข้าน้อยได้โพดดั้ง คนใช้ข่าวสาส์น พุ้นแล้ว

บัดนี้ ข้าน้อยขอเข้าขาบน้อม ทูลบาทราชา ก่อนเทอญ
ขอยอมือนบ แต่ไกกอยไหว้
พระก็ ไกวปะคือให้ เสนาหนีหลีก
พิกซ่องท้าว เทียวเข้าก็จิ่งเห็น
สองแจ่มเจ้า พระราชเล็งโญ

ข้าก็ยอมือทูล ใส่หัวลงก้ม
ถี่ถักถี่เถี่ยเข้า สามทีก้มขาบ
พอยเล่าฮอดแจ่มเจ้า บุญกว้างค่อยถนอม

มึงนี้ ตั้งหากมาสะหาวอ้าง ชนพายขันต่อ กูนอ
คุณที่กูปูกไว้ สองมึงได้เล่าลืม แล้วลือ
กูได้แต่งตั้งไว้ ให้มึงนั่งคองเมือง
สังคือ สุนักขา ขี้ใส่ดังโมแข้

สังคือ หมาบักลายเถ้า ปะห้าเสยมั่ง
บ่คึด เถิงคุณกูท่อก้อย กินแล้วบ่เบิ่งคุณ
ชาติชั่วนี้ บ่หลิงเบิ่งคองคุณ
สังคือ เดียรัสสานสัตว์ บ่เบิ่งแยงคุณเลี้ยง

คัชชนามติเตียนคนเนรคุณ
๏เมื่อนั้น เขาขาบไหว้ นบบาททูลถวาย
ขอแก่ จอมหัวพระ โผดผายคนใบ้ แด่ท้อน

เผือข้า บ่คึดว่าราชาเจ้า จอมหัวมาฮอด
บ่คึดว่า เผือข้าจักอว้านหมู่ช้าง ซูเจ้าแข่งเล็ว พระเอย
บ่คึดว่า เหนือหัวเจ้า จ้าปาเสด็จนั่ง

แม่นจัก ผูกจุ่มน้้า แขวนสอดพันเสีย ก็ดีท้อน
ก็บ่ขีนจอมหัว พระยอดเมืองเป็นเจ้า
เพื่อนก็ว่า นารีเบื้อง จ้าปางามยิ่ง
คือคู่ นางฟากฟ้า ลงย้องก็ไป่ปาน ว่าอั้น
เผือข้า คึดฮอดเจ้า ทุกค่้าวันคืน พระเอย

ก็จิ่ง แปงเวียงหลวง หว่างกลางเผือข้อย
ใค่จักนีรมนต์สองเจ้า จอมนางไปนั่ง
เมื่อนั้น คันพระบาทเจ้าฮอดแล้ว เผือข้าซิมอบถวาย ว่าอั้น

เมื่อนั้น พระบาทต้าน จาต่อสองพญา
กูก็ ยินดีดอม ขอบคุณมึงท้าว