Page 478 - ebook.msu.ac.th

๔๖๗

เสินๆช้าง เหมคีรีสิบสอก ไปแล้ว

เสด็จด่วนเท้า นากว้างท่งเพียง
ผ่อเห็นยาบๆเหลื้อม ปะคือส่องใสค้า พุ้นเยอ
วิไชยนต์เฮืองงาม ทั่วนาดูล้น

เค็งๆก้อง เสียงกลองตีเสพ
ยืดๆย้าย พลตื้อล่วงไป
พอยเล่ากายเขตกว้าง เถิงที่มโนฮมย์
ดีแก่กองแลเขา ตื่นตีกลองท้วง แท้แล้ว

สองพญากัวคัชชนาม
๏เมื่อนั้น ราชาเจ้า สองเมืองฟ้าวฟั่ง
เขาก็วางลั่นก้อง สะบูแก้วออกอวาน

แต่นั้น ท้าวเถือกขึ้นขวี่ช้าง สารใหญ่สิงทอง
ปะคือแดงไกว ออกเวียงยวงย้าย
เสินๆช้าง ชุมภูท้าวเกส ไปแล้ว
ยาบๆย้าย พลตื้อออกเวียง

เพื่องๆเหลื้อม ลมล่วงปะคือขาว
พลไหลหลาม หลั่งนองปานน้้า
เสินๆช้าง ขุนเคือไหลออก ไปแล้ว
เลื่อนๆย้าย พลล้านออกเวียง

ยาบๆเบื้อง เขาแกว่งปะคือแดง
ยนๆไหลพลหลวง ออกเวียงยวงย้าย
เมื่อนั้น ราชาเจ้า ทั้งสองกษัตริย์ใหญ่
พระก็ วางลั่นก้อง สะบูแก้วคื่นเค็ง

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ภูวนาถสาขา
พระก็ ทงคูณเมือง ออกเวียงไปหน้า
ไหๆเหลื้อม ปะคือค้าสองหมู่ ไปแล้ว

เสียงเสพเท้า ทะลังพื้นแผ่นดิน
เมื่อนั้น ขัตติยะราชาเจ้า พญาใหญ่คัชชนาม
พระก็ ไหลพลมา หมื่นกือกองล้น
ราชาเจ้า สองเมืองหลิงล่้า
ดูดั่งพลเพื่อนล้น ขนานแท้แก่ตา แท้เด

สองแจ่มเจ้า ต้านปากจากัน
ฮาค่อยหนุนพลแพน อย่าลอนลืมฮู้
ดูดั่งพลแพนท้าว เหลือตาคับท่ง เฮ็วแล้ว

ก็บ่มีหอกง้าว สังแท้เป่าดาย
ฮาจักนองพลเข้า เอาคายสันเก่า แลนอ