Page 481 - ebook.msu.ac.th

๔๗๐

กูชังมึงแท้ สังหารพวกไพร่

มึงมาต่อต้าน ขันสู้บ่เบิ่งกู
แต่นั้น สองกษัตริย์ต้าน ถวายกลอนกอยกล่าว
ขอแก่เจ้า บุญกว้างโผดผาย แด่ท้อน

ก็เทื่อคนตายล้น ในดินขอนไขว่
ขอเชิญ พระผายโผด ให้คืนแท้ดั่งหลัง แด่ท้อน
แต่นั้น เจ้าจิ่งยอปายไม้ มุงคุลซี้ดูก
ซี้หมู่ฝูงท่าวเมี้ยน ตายแล้วเล่าคืน
เมื่อนั้น พระกล่าวต้าน จาต่อสองพญา

เขือจงคืนเมือหา ที่เซาสองท้าว
เถิงเมื่อวันลุนให้ เสนาเก็บดูก มาเทอญ
กูจักผายโผดให้ คืนแท้ซู่คน

เขาก็ คึดฮ่้าฮู้ ในเมืองเดินทาง
คอนๆใจ หอดแฮงหิวให้
เขาก็ ลาตีนเจ้า จอมหัวเสด็จด่วน คืนแล้ว
แยงที่สาลจอดยั้ง เวียงกว้างค่อยเซา

เมื่อนั้น พระก็ย้ายหมู่ช้าง เถิงท่งมโนฮมย์
ราชาทั้งเทวี ค่อยลาลงช้าง
แยงที่หอค้าแก้ว ลายเฮืองสารจอด
ดีท่อสองฮ่วมซ้อน ผืนแก้วอาสนา

๏แต่นั้น เขาแล่นอ้อม ระวังราชเล็งโญ
ตีพิณเพ็ง พาทย์ซูงเชิงใค้
เหนือหัวเจ้า พญาบุญซมซื่น
นางนาถเจ้า แพงล้านนั่งเฮียง

แต่นั้น พอวันวิ่งค้อย เขาขอบเสียแสง
ดาราเฮือง เฮื่อเทิงควงฟ้า
เมื่อนั้น สองกษัตริย์ฝั้น ไมตรีฮักฮ่วม

คับคั่งค้าย ยามน้อยฮุ่งจวน
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เตินป่าวโยธา
สูจงไปแสวงหา ดูกคนหมดถ้วน
ฝูงตายเมี้ยน โฮมมาทุกแห่ง
กูจักผายโผดให้ คืนแท้ซู่คน

เมื่อนั้น เสเนตรท้าว ทุกหมู่ชาวเมือง
เขาก็ไปโฮมเก็บ ซู่คนดาถ้วน
เหม็นคาวเท้า คุงแถนพรหมโลก

ถวายแด่ภูวนาถเจ้า กองไว้ท่อภู
พระก็ ทงไม้เท้า ปายต่าวแยงผี