Page 476 - ebook.msu.ac.th

๔๖๕

แสนส่้าเท้า ขนค้ามทั่วคีง

ดีแก่พุ่งพร้อม ทุกหมู่สาธุการ
แซวๆเสียงชาวเมือง กล่าวค้ายอย้อง
ซอมเยอเจ้า ทั้งหลายหลิงล่้า ดูท้อน

ไผห่อน มีสิ่งเจ้า แพงล้านพระยอดเมือง นี้เด
ตั้งหากงึดขนาดแท้ ควรที่อัศจรรย์ มาแล้ว
๏นับแต่ พญาในชมภู บ่อาจมีสันนี้
เยียวว่า อินทาก้้า เมืองสวรรค์เทวโลก ภายพุ้น
เติมยิ่งแม้ง เสมอเจ้าพระยอดเมือง นี้แล้ว

อันว่า ผู่ใส่ท้าว พญาใหญ่สองเมือง ที่พุ้น
เขาก็ หลิงแลเห็น ทั่วพรหมดินฟ้า
เต็มสถานห้อง จ้าปามัวมืด

คือคู่บดมืดฟ้า ฝนล้้าซว่านฮวาย
ยาบๆเหลื้อม โคมส่องขาวเขียว
เค็งๆเสีย ควบพลแพนท้าว
เมื่อนั้น พุพพิตเจ้า สองสหายฟ้าวฟั่ง

ฝูงไพร่น้อย หัวก้มแทบดิน
คือดั่งฟ้าแผดม้าง เผลียงผ่าจักรวาฬ
สองราชา ขาบกรปะนมไหว้
อันนี้ เหมือนฤทธีเจ้า จอมหัวยั้งขม่อม ฮาแล้ว

บ่ฮ้างว่าจักซิแพ้ พญาเจ้าต่างเมือง แลนอ
ฮาก็ อย่าปะมาทแท้ หลงเพสลืมคุณ นั้นท้อน
ฮาค่อยตามอาคม ศาสตรศิลป์ฮาฮู้
อันจัก โยมเที่ยวแท้ เพิงอายสุดขนาด เฮ็วแล้ว

ฮาค่อยแข็งต่อต้าน ชนท้าวอย่าหน
ผิแม่นว่าราชาเจ้า จอมหัวมาฮอด จิงแท้นอ
ฮ้างว่าจักท้าโทดให้ ฮาเมี้ยนมอดจม

พระจักท้าเลสให้ ฮาเบิ่งดูฤทธี บ่อย่าแล้ว
ก็หากบุญมีหลาย จิ่งได้มาเห็นหน้า
ฮาจิ่งเอาตนเข้า สมมาทูลขาบ ควรแล้ว
เยี่ยวบ่ใช่พระผ่านแผ้ว เป็นเจ้าแห่งฮา บ่ฮู้
ค้อมว่าแล้ว บ่มีปากคะนิงใจ

เสียงราชา ค่อยจาค้าแค้น
เมื่อนั้น พญาเจ้า ทงไชย์สนามใหญ่
พระก็ วางแผ่นก้อน เสลาไว้ค่อยเซา

แต่นั้น ราชาเจ้า ก้ามะทาซมซื่น
พระก็ โซมกอดอุ้ม เอาท้าวจูบซม