Page 475 - ebook.msu.ac.th

๔๖๔

จอมกษัตริย์ซ้อย สีดาเทียมแทบ

คือคู่นางเทพไท้ ควงฟ้าฮ่วมพระอินทร์ นั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ยินซื่นซมบาน
นาๆฝูงชาวเมือง แต่งเชิงสงวนหลิ้น

เมื่อนั้น บุพพิตเจ้า จารจาต้านปาก
ข้อยจัก ลาจากห้อง สนามแก้วยาดไชย์ ก่อนแล้ว
ข้อยจัก เอานางสีดา นั่งทงพายช้าง
ให้นางทงพายสาร ค่อยไปดอมข้อย
ข้อยจักตบให้ เขาเภพังพ่าย

เขาจัก มาขาบเกล้า ปะนมข้อยเบ่าสงก์ หั้นแล้ว
อันแต่ แสนคนกล้า ปานท่านสองพญา
ลือจัก มาพานตาว ต่อมือเฮาได้

ลือจัก พานมือข้า กษัตริย์ลูกพระราช ได้แล้ว
คือคู่เยื้อน นาเกี้ยวเผือกขาว นั้นแล้ว
เมื่อปิตุราชเจ้า พญาพ่อยินดี
ข้อยก็ ยังคะนิงใจคึด อยากเห็นฤทธีเจ้า

เมื่อนั้น บุพพิตเจ้า จารจาดอมพ่อ
คันว่า พระบาทเจ้า ปะสงค์แท้บ่ขีน
พระก็ เสด็จสู่พื้น อากาศผันผยอง
ทงคันไชย์ แกว่งไกวกวนฟ้อน

แสงดาบเหลื้อม ในมืออากาศ
ทั้งสี่ด้าน ทะลังฟ้าส่องแสง
เหมือนเมกขลาแกว่งแก้ว เฮืองฮุ่งเสาเสมรุ
คือดั่งดาวโพยมแสง ฮุ่งกะจวนเหนือฟ้า

ยาบๆเหลื้อม ไหลทั่วดินบน
คือสักกูณีนก แอ่นลมเหนือฟ้า
ในเวหาก้อง พะกายแสงแจ้งส่อง

ฝูงคนชาวจ้าปา ผ่อดูดาถ้วน
พอยเล่าหนังหัวค้าม ซูซันแขนสั่น
ลือเดชท้าว ปางนั้นทั่วเมือง
ยังเล่าถกถอดไม้ ตาลใหญ่สองล้า
ทะยานลงมา สู่สนามไกวฟ้อน

ทมๆก้อง คือลมกวนโลก
เสียงฟั่งฟื้น เฟือนเท้าทั่วพรหม
ยังเล่ากลิ้งกอดอุ้ม หินใหญ่ทะยานมา

มือดึงไกว แกว่งผาผันย้อน
เป็นที่อัศจรรย์แท้ ชาวเมืองหลิงล่้า