Page 477 - ebook.msu.ac.th

๔๖๖

อัศจรรย์แท้ สายใจเจ้าพ่อ แพงเอย

พ่อก็เห็นเดชเจ้า ปางนี้บ่ห่อนมี พ่อแล้ว
๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ต้านปากค้าหวาน
ข้อยจักนองพลไป ให้เขาเห็นหน้า

เมื่อนั้น ราชาเจ้า ปิตาต้านปาก
เจ้าพ่อจงลุลาภแพ้ โดยได้ดั่งใจ ก็พ่อเทอญ
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เตินป่าวโยธา
กูจัก นองพลไป ต่อสองเขาท้าว
สูจงน้ากลองแก้ว เภรีเตินป่าว

ให้ฮีบย้าย พลตื้อล่วงทาง ว่าเนอ
แต่นั้น เสเนตรท้าว เตินป่าวโยธา
เค็งๆเสียง ป่าวตีเตินค้อง

ทงเมืองน้อม ยินดีดอมราช
เขาก็ ไหลหลั่งช้าง พลตื้อออกเวียง
หิงๆข้า ซิงกันไปเบิ่ง
เทื่ออยากเห็น ภูวนาถเจ้า ทงสร้างนั่งเมือง

ลือเดชล้้า จอมเจ้ายาดไชย์
คับคั่งเท้า ทันที่หลายพาย
ฝูงคนมา อยากเห็นจอมเจ้า
หินๆช้าง ฮ้องฮ่้าสะเทือนเสียง

อาชะไนย์เหาะ แห่นเหินหัวเต้น
เนืองนันเหลื้อม วิไชยนต์เหลือท่ง
แสนส่้าท้าว โฮมเต้าซู่คน
หื่นๆช้าง คับท่งมโนฮมย์

เขาก็นองกันมา อยู่คองคอยถ้า
โดยเดชเจ้า จอมเมืองฮ้อยโกฏิ
พระก็วางลั่นก้อง สะบูแก้วออกอวน

เมื่อนั้น เจ้าก็เสด็จสู่ช้าง สารเผือกเหมคีรี
เอาสีดา ฮ่วมพายดอมเจ้า
เขาก็วางแถท้วง ในเวียงจักแตก
กลองเฮ่งค้อง ดังเท้าทั่วเมือง
ยาบๆเหลื้อม เขาแกว่งปะคือค้า

พระก็ทงพายสาร ค่อยลีลาย้าย
แยงทวนเบื้อง บัวระพาตาวันออก
ผู้เผ่าท้าว ทวายแก้วเป่าแถ

เสียงฟั่งพื้น เท้าทั่วทั้งเมือง
ยนๆไหลพลหลวง ออกเวียงยวงย้าย