Page 513 - ebook.msu.ac.th

๕๐๒

พระก็ ทงค้าทุกข์ เกื่อนกะหายหิวไห้

แม่ก็ โทเรกั้น โฮมกระสันฮ้องฮ่้า
สามแก่นไท้ นางแก้วเล่ากะหาย
เป็งจานราชเจ้า กระสันฮ่้าเฮเสียง

คอนๆใจ หอดแฮงเลยล้ม
เสียงนันพื้น มโนในจักหว่า
เป็นจาระราชเจ้า เลยก้มบ่หลอ
ซว่าๆให้ เต็มราชสิงหาญ พุ้นเยอ
เมื่อนั้น อินทร์ก็ผายเสลา ลวดเลยลงล้าง

พระก็เลยซื่นแล้ว น้อยหนึ่งคืนมา
อินทร์ก็ เอาสังข์หด ซู่คนคืนถ้วน
อุทกังน้้า อมรแมนเทวโลก

สรงโสรจล้าง จอมเจ้าเล่าคืน นั้นแล้ว
เมื่อนั้น ราชาเจ้า ทั้งหลายดูสว่าง ก็ใจแล้ว
มวลหมู่โยเธศท้าว พลตื้อต่าวคืน
พระสว่างแล้ว จูงแม่เมือสถาน

สามนางยืนคีงแพง ค่อยเฟือเมือห้อง
เถิงสถานแก้ว กองแพงสถิตนั่ง
เมื่อนั้น คัชชราชเจ้า ในห้องทักกัน
แม่บ่เห็นหน้าเจ้า เหมือนดั่งกืนหนาม แม่แล้ว

มันหากคาฮูคอ เสียบในพุงใส้
คะนิงหาแก้ว กุมารทุกข์โสก
คือดั่งเข็มทั่งส้วง แลงเช้าเข้าบ่กิน ลูกเอย
บัดนี้ ทันย้ากู ค่อยเสถียรยาวหมั้น มาลือ

สามนางแก้ว จอมมโนลูกใภ้แม่ มาลือ
เจ้าค่อยดั้งป่าไม้ ดอมท้าวค่อยส้าฮาญ แด่ลือ
๏แต่นั้น สามขาบไหว้ พระแม่มารดา

ข้าน้อย ยังค่อยเดินไพร มาส้าฮาญดอมไท้
ยังค่อยทงสุขสร้าง ทันย้าดอมอาชญ์
ท่อแต่ คึดฮอดพระแม่เจ้า แลงเช้าเข้าบ่กิน
คึดอยากเห็นพระแม่เจ้า จอมราชบาบุญ
จิ่งได้เดินไพรขวาง แอ่วพงส์ดอมท้าว

เมื่อนั้น มารดาเจ้า ยินดีโดยขนาด
นางก็ ฮักแพงลูกใภ้ โดยด้ามดั่งใจ
แม่ก็ โจมจูบเจ้า นางนาถสามกษัตริย์

ล้าๆบายมือนาง ใส่ทวงถนอมไว้
เมื่อนั้น นางจิงเมือทูลเจ้า คัชชนามพญาใหญ่