Page 518 - ebook.msu.ac.th

๕๐๗

ลีลาฟ้อน กางหาวยีย่าน

งามเลิศล้้า ทะลวยฟ้อนพ่ายแพน
ทุกแห่งเบื้อง พลไพร่หลิงดู
เขาปะนมมือนบ เบิ่งแลตากะด้าง แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น ภูมีท้าว สามเมืองกอยกล่าว
นับแต่ มาพ่างท้าว เห็นแจ้งซู่ปะการ
เพื่อนก็ ข่าวว่ากินเรสก้้า เขาใหญ่ภูเงิน ที่พุ้น
อันนี้ เป็นแต่สมภารหลาย จิ่งเห็นดอมเจ้า
อันที่ เขาเงินก้้า ลือซาทั้งโลก เฮ็วแล้ว

บุญพระเจ้าลุ่มฟ้า เหลือเท้าทั่วแดน แท้นอ
อันหนึ่ง ยสทะโยคแก้ว เจ้าอ่อนสีดา ก็ดี
คีงหากแวนหอมฮด ทั่วแดนไกลล้้า

แม่นว่า กษัตรีแก้ว สีไวนางนาถ ก็ดี
โสมฮูปแก้ว งามล้นลื่นปะมาณ
แต่นั้น นางนาถเจ้า เสด็จล่วงลงมา
ฮมๆลด ม่านกวมเลยแก้

ทาสีเมี้ยน ตูดีไว้แจบ
นางก็ ข้ามแม่น้้าลุ่มฟ้า ผัวแก้วแห่งตน
แต่นั้น แม่ฮีบต้าน จาว่าแวนงาม ซวดนอ
นับแต่เป็นคนมา จิ่งเห็นปางนี้

แม่ก็บายแขนแก้ว นางงามโจมจูบ
ตั้งหากเป็นที่เยี้ยม ลืมเนื้อเพสไพร ก็แม่แล้ว
เมื่อนั้น โสมฮูปแก้ว นางนาถสามกษัตริย์
สามนางยอขันธ์ค้า มอบถวายนางแก้ว

สมมาเจ้า กษัตรีตนแม่
กับทั้งจตุราชแก้ว พญาเจ้าซู่เมือง
ถวายแก่พระแม่เจ้า ทูลบาทสมมา

บุญเฮืองผายมุงคุล ส่งพรยอให้
เมื่อนั้น ราชาเจ้า สามเมืองลาบาท
แสนส่้าท้าว แหนเจ้าสู่สถาน
พอเมื่อสุริเยศย้าย ลับเหลี่ยมเสมรุทอง พุ้นเยอ
ดีท่อ ภูบาลสอน แม่ตนค้าเผี้ยน

ข้อยจักสอนค้าไว้ มารดาจ้าจื่อ เอาท้อน

คัชชนามสอนแม่คองเมือง

๏อันหนึ่ง เลียนส่้าข้า ฝูงใช่ซ่วงใน แม่เอย
ไผผู่ยังจ้าจื่อถ้อย กะท้าค่องใจตน