Page 517 - ebook.msu.ac.th

๕๐๖

เอ้ซู้ด้าน กะโจมแก้วใส่หัว

สบสอดต้าง ปะดับเกศมาลา
ทั้งตัวนาง เฮื่อค้าเหลืองเหลื้อม
นางก็ดาดีแล้ว ทั้งหางกับปีก

ยาบๆเหลื้อม คีงแก้วเฮื่อค้า
ฝูงปีกก้้า ซุมปีกก้าซุม
ทาสีล้าๆ สบปีกหางเลยแล้ว
ทาสีได้ ซาวสามสาวถ่าว
แผวเคื่องย้อง ดูถ้วนซู่คน

นางก็บอกบ่าวแม้ง สาวเสพระบ้าขับ
เหนือชานมนต์ สาดฮองปูไว้
ยนๆเหลื้อม แสงค้าในมาต

ฝูงหมู่โยเธศไท้ ทั้งเจ้าอยู่คอง
ดูปะมาณได้ โสมงามเลิกม่าน
เห็นหมู่ชาวเทพฟ้อน งามล้นลื่นปะมาณ
เมื่อนั้น ผู่ผ่านพื้น บังเกิดค้าเสนห์ มากแล้ว

สามภูบาล ล่้าเห็นใจสะอื้น
แม่นว่า นางคานน้อย สองนางพระแม่
ก็หากยินสะอื้น ดอมแก้วเพื่อนงาม
ดีท่อ โยเธศท้าว อกสั่นพอตาย

เขาก็ ลืมคีงฮาม พันตาเลยกะด้าง
นางก็ ถวายกรแล้ว ผายเชิงยัวรยาต
คายส่้าเหง้า ตากะด้างผ่อหลิง
นางก็ เสด็จยาตเท้า เถิงที่ชานต์มนต์

ฮมๆสาว แห่ตีนตามเจ้า
ตีท่อนนตีพร้อม เฮียงสมเสียงเสพ
เขาก็ขับแข่งฟ้อน เพ็งระห้อยอิ่นเสียง

ชาวเทพฟ้อน เยาะย่องชานมนต์
ยนๆกวัด แกว่งหางแพนเหลื้อม
งามสนิทล้น เหลือตาแสนยิ่ง
เนื้อแก่นไท้ งามล้นลื่นสาว แท้นอ
ดีท่อ ชาวลุ่มฟ้า หลิงเบิ่งลืมคีง มากแล้ว

แซวๆเสียง เสพระบ้าดูแม้ง
ไผผู่เห็นสนิทแท้ ลืมคีงเสียเพส
เว้นท่อผู่แก่นเหง้า ญาเจ้าคัชชนาม

ยังเล่าเสด็จเผ่นขึ้น อากาศเวหา
สามปายตาล ต่อกันเพียงด้าม