Page 516 - ebook.msu.ac.th

๕๐๕

ก็หากเป็นลูกใภ้ นางนาถจอมกษัตริย์

ภูมีฮัก ค่อยเอามาเลี้ยง
เป็นนางแก้ว กษัตรีปุนปูก
สุขเลิศล้้า พญาเลี้ยงบ่ให้เคือง พระเอย

๏แต่นั้น ลูกก็บนบอกไว้ นางก็ซื่นซมบาน
เฮาก็ เห็นบุญเฮือง ลูกเฮาสามใภ้
อันนี้ ฮ้อยที่สมภารแก้ว กูนางมีมาก
จิ่งเห็นแก่นไท้ สามเจ้าอิ่มกะใจ แม่แล้ว
แม่ก็ฮักมากล้น เสมอเกิดในอุทร แม่แล้ว

สายใจกู ค่อยปะสงค์ดอมเจ้า
บัดนี้ แม่ก็หายทุกข์ฮ้อน ค้าเคืองเสียสว่าง
โพะเทื่อ เห็นหน้าท้าว สามแก้วยอดนาง แม่แล้ว

เมื่อนั้น สพู่พร้อม นางนาถสามสนม
ดีท่อ นางทั้งหลาย หลั่งทูลจอมเจ้า
ฮมๆก้้า ขุนแส็งเส็งอ่อน
กับทั้งอวยซื่มเจ้า เทียมช้างทอดถวาย

เมื่อนั้น ราชาเจ้า ผายีฟ้าหยาด
ย้ายไพร่น้อย มาไว้ถ่องเมือง
ไว้แก่ท้าวซึ่มซ้น ขุนอาจอาสา ก็ดี
สามเมืองมา สว่ายไฮจอมเจ้า

เมื่อนั้น ราชาเจ้า คัชชนามกอยกล่าว
สอนสั่งให้ ค้าแม้งซู่พญา
บัดนี้ ท้าวก็ปุนปูกไว้ ตนแม่เสวยเมือง นี้แล้ว
สามราชา ใส่ใจจงเลี้ยง

เมื่อนั้น ราชาเจ้า สามเมืองฮับอาชญ์
ตูข้า จักเลี้ยงแม่เจ้าติ่วซ้อย จอมเจ้าอย่าเคือง พระเอย
เมื่อนั้น คัชชนามท้าว ต้านต่อปทุมา

เฮาพี่ เคืองกะใจดอม อยากเห็นนางฟ้อน
พอให้มารดาเยี้ยม ยินดีนางนาถ
เทื่อว่า ภิเสกฟ้อน เซ็งเท้าทั่วแดน ก็พี่นา
เมื่อนั้น สะอาดเนื้อ น้อยนาถยินอาย
ก็บ่ขีนสมภาร หากยังอายแท้

ขอแก่จอมนางเจ้า อย่าอายสักสิ่ง พี่ท้อน
นับแต่มาฮ่วมแก้ว เฮียงท้าวบ่ห่อนเห็น
นางจิ่งลดม่านกั้ง ทั้งหมู่ทาสี

เซ่นๆฝูงกินนรี แต่งกันดาเอ้
เมื่อนั้น ศรีคานเอ้ อาภรณ์สบสอด