Page 520 - ebook.msu.ac.th

๕๐๙

ฝูงส่้าฮ้าย ควรไว้ต่้าพอย แม่เอย

๏อันหนึ่ง ฝูงบ่เคยสอดแท้ คนถ่อยอย่าไปสอน แท้เนอ
เขาจักถอยค้าคึด โทษมีมัวฮ้าย
อันหนึ่ง เถิงสุขแล้ว อย่าจงใจเพิก

ให้แม่คึดฝ่ายก้้า เฮียงเข้าจิ่งสม
ยามเมื่อ เกิดออกแล้ว งวงซื่อยอคอ
พอเมื่อ ฮวงเต็มสม ย่อมยังมาก้ม
แม่ก็ อย่าเห็นใกล้ คอยไกแฮ้งฮ่อน
อย่าได้เห็นบ่อนใกล้ คือแมวเต้นคาบหนู

อันหนึ่ง คองเมืองสร้าง ให้หลิงเห็นพวกไพร่ แท้เนอ
ถ้าไพร่บ่พร้อม สีหน้าบ่ฮุ่งเฮือง
ไม้ล้าเดียว ล้อมฮั้วบ่ไขว่

ไพร่บ่พร้อม แปงบ้านบ่เป็น แท้ดาย
เมื่อเจ้าได้ขวี่ช้าง อย่าดังเบิดดังเหิน แท้เนอ
อย่าซิเสินๆหลาย แหย่งซิเภพังม้าง
อันหนึ่ง โทษเกิดขึ้น ให้คึดฮ่้าคองขุน

คองธรรมมี ให้ใส่ใจจ้าไว้ นั้นท้อน
คึดเถิงคองเมืองสร้าง ทงนครตุ้มไพร่
ทานศีลให้จื่อไว้ คะนิงหมั้นอย่าลืม
ศีลห้านั้น ให้ค่อยหมั่นเพียรตน

ศีลอุโปมองหลิง หมั่นคะนิงตนไว้
สัพพะสัตว์ในพื้น ให้กูณาผายโผด
กรรมบทสิบตั้งไว้ คองเค้าแต่ปฐม
บุพเพเบื้อง บารมียู้ส่ง แท้ดาย

จักค่อยทงสืบสร้าง เมืองกว้างให้ฮุ่งเฮือง นั้นแล้ว
อันนี้ ข้อยหากสอนสั่งเจ้า ตามภาคในนิทาน แม่เอย
บ่กว่าแต่จอมหัวกู หากคะนิงให้เห็นแจ้ง นั้นท้อน

๏เมื่อนั้น พระก็ผายค้าต้าน จารจาสอนแม่
ดีท่อ เดือนหากเพ็งส่องแจ้ง ใสเหลื้อมเพื่อนคาว
เจ้ากล่าวเว้า สอนแม่ให้คองเมือง
โสมพาวหลับ ชั่วยามยังผ้า
ฟังยินวาโยต้อง ใบไฮเปื้องไป่

เหมือยหมอกย้อย เย็นผ้าห่มหนาว
เป็ดป่องฮ้อง ในป่าดงดอน
จันทรัง ส่องเฮืองเหนือฟ้า

แสงสูรย์ต้อง ยุคันธรเฮืองฮุ่ง
ฟังยินเค้าอ่านฮ้อง แจ้งส่องมายๆ พุ้นเยอ