Page 522 - ebook.msu.ac.th

๕๑๑

ตกแต่งสร้าง ตุ้มไพร่ทงธรรม

คองกาสี ให้ฮุ่งเฮืองเมื่อหน้า นั้นท้อน
เจ้าค่อยไปดีเยอ ราชาเจ้า จอมหัวยั้งขม่อม กูเอย
เจ้าแม่จงยืนยิ่งล้้า พันเข้าหมื่นปี

เจ้าจงเสด็จยาตย้าย ยามแม่ภายลุน แม่เนอ
อย่านานเหิง ให้ต่าวคืนยามเยี้ยม
แม่หวังเพิ่งลูกแก้ว จอมหน่อบุญเฮือง
คือดั่งชาวโลกีย์ เพิ่งเดือนดาวแจ้ง
ดินไฟน้้า ทั้งลมได้เพิ่ง

ของอยู่ใต้ลุ่มฟ้า หวังได้เพิ่งกัน
แม่หวังเพิ่งแก้ว ปุตตราชดวงตา
ให้คืนมาหา ย่องยามโดยแท้ แม่เนอ

แม่ก็ยินดีแม้ง บายมือลูกจูบ
ซมเซื่อไว้ บาท้าวซิจากไป
เมื่อนั้น นางคานแก้ว สามนางเลยสั่ง
แปะบาทผู่แก่นไท้ นางแก้วใส่หัว

แม่ก็โจมจูบแก้ว น้อยอ่อนทั้งสาม
จอมหัวกู ค่อยเมือดีท้อน
อย่านานแท้ สามนางมายามแม่ แท้เนอ
แม่ก็คึดต่อก้อน ค้าล้านเพิ่งเป็น แม่ดาย

คัชชนามลาแม่เมือเมืองจ าปา
๏แต่นั้น สองแก่นไท้ พญาใหญ่ทั้งสอง
เขือก็ ทูลทันย้า พระยอดนางลาเจ้า

นางก็ ฉลองพรให้ สองพญายืนยิ่ง
ทงสืบสร้าง เมืองกว้างหมื่นปี แด่ท้อน
อย่าให้คะเคื่อนย้าย เถ้าแก่ชราการ

จงให้เฮืองวัยโสม ดั่งแสงพระจันทร์แจ้ง
อย่าได้มียามเถ้า คีงตนแห้งเหี่ยว
สีเป่งเนื้อ คีงเจ้าให้ฮุ่งเฮือง แด่ท้อน
แต่นั้น คัชชนามเจ้า ปะนมนอมลาเลิก
พระหลิงเนื้อนาถน้อย งามยิ่งสามกษัตริย์

นางก็ลาบุญเฮือง ผู่เคยเฮียงช้าง
ปางนั้น ราชาเจ้า คัชชนามตนประเสริฐ
เสด็จสู่ช้าง สารต้นเผือกขาว

ประเสริฐเนื้อ นางนาถสามกษัตริย์
สมภารทงหอค้า แท่นทองหลังช้าง