Page 74 - ebook.msu.ac.th

๖๓

ก็ท่อ ตนเดียวทุกข์ ยากพอยจนแค้น

แม่จิ่งไปท้าสร้าง นากางดอมเพื่อน

ช้างเล่ามาหลกถอดเคี้ยว กินเมี้ยนมอดจม แม่นา
แม่ก็ดูหลากแท้ ดั้นดุ่งเดินน้า

เทื่อว่า ฮอยนาโคสาร เหยียบผาคุงพื้น

แม่เดินเดียวดั้น ไพรสณฑ์หิวหอด
แม่ก้มดูดกินน้้า ในฮอยช้างใหญ่

ช้างนั้นมาเหยียบก้อน หินล้านหล่มลง แม่นา
๏แต่นั้น แม่จิ่งทงคัพภ์เจ้า ในป่าเดินไพร

จิ่งคืนมาเฮือน ประสูติบาบุญท้าว
เมื่อนั้น บาบุญเจ้า จาต่อมารดา

สายใจเอย แม่คีงเพียรเลี้ยง

ให้ลูกขอดอมเจ้า มารดาจอมแม่
ขอให้เยื้อนโผดข้อย ปางนี้อิดู้ แด่ท้อน

ลูกขอขะมาโทษเจ้า จอมแม่เหนือหัว

ขอกูณาเทื่อเดียว โผดเฮียมปางฮ้าย แด่ท้อน
บัดนี้ ลูกจักน้าฮอยช้าง ปิตาตนพ่อ จิงแล้ว

เจ้าค่อยเนาอยู่ห้อง เฮือนน้อยอยู่ดี แม่ท้อน
เมื่อนั้น แม่กล่าวต้าน จาอ่อนบาคาน

สายใจเอย บ่ควรนาเจ้า
อันว่า ดอยดงกว้าง มีเสือสางใหญ่

ฝูงหมู่แฮดเฮ่งฮ้อง เดินเท่าทั่วไพร แม่นา

ลูกอย่าได้กล่าวต้าน หลอนว่าจักไป เจ้าเอย
ลือจักไลมารดา อยู่พอยดายดู้

ขอแก่ปุตตาเจ้า อย่าลอนได้กล่าว แม่ท้อน

แม่ก็หวังเพิ่งเจ้า บุญกว้างผู่เดียว แม่แล้ว
๏เมื่อนั้น หลายวันเต้า กุมารแอ่วแม่

เว้าออดอ้อน แลงเช้าค่้าคืน
แม่ก็ขีนบ่ได้ ค้าเจ้ากล่าวขอ หั้นแล้ว

แต่นั้น แม่จิ่งวางความให้ บาคานเดินประเทศ
แม่ก็ชลเนตรย้อย ดอมท้าวซู่วัน