Page 86 - ebook.msu.ac.th

๗๕

โม้จิ่งดีดบาท้าว แฮงกล้าต่าวสะเด็น

ตกที่ไม้ฮอยต้น นอนอยู่มีติง

ได้ชั่วพันวา จากขุมกินายโม้
คือดั่งคนเมาเหล้า วินเวียนเกือกฝุ่น

ลุกบ่ได้ นอนกิ้งเสียดพุง แท้แล้ว

ลุกบ่ได้ แค้นอยู่อือลือ
คือเจ็บจุกเจ็บหมุน เสียดในล้าไส้

๏เมื่อนั้น ภูมีท้าว คองหาอิดอ่อน
ตั้งหากมาอยู่ช้า ฮามให้ห่างทาง แท้น่อ

สันใดแท้ ทั้งสองบ่โค้งอว่าย
คองจนอิดอ่อนหล้า บ่เห็นหน้าต่าวมา

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ดั้นดุ่งเดินน้า

บาก็แยงสองเขือ บ่าวตนขุดโม้
ไปเถิงแล้ว บาคานเอิ้นเฮียก

บ่เห็นสองท่อนท้าว ขานเอิ้นที่ใด

ไม้ฮ้อยกอเกวียนฮ้อยเหล้ม พ่อค้าใหญ่ไปใส เดนอ
บ่เห็นมีเสียงขาน แจบจมจ้าจ้อย

ไปใสแท้ ทางใดบ่ขานตอบ
บาก็คึดฮุ่งแจ้ง กะใจแล้วจิ่งหัว

เมื่อนั้น ภูมีเจ้า ลงขุมสัตว์ใหญ่
ท้าวก็ปิดออกได้ ขาฮ้ายลวดหนี

ก็จิ่งคืนมาห้อง บาคานเซาจอด

พักอยู่ใต้ฮ่มไม้ ไฮกว้างผู่เดียว
อันว่า สองบ่าวท้าว ตกชั่วพันวา

พากันยินดีหัว ต่อกันหุมฮ้าย

๏บัดนี้ ฮาจักคืนเมือไหว้ ราชาพระบาท ควรแล้ว
บาอยู่พุ้น คองถ้าจ่มหา แท้แล้ว

เขือก็หว้ายเถื่อนกว้าง เถิงราชเล็งโญ
ยอมือนบ ใส่หัวทูลไหว้

ขอแก่บาไทท้าว จอมหัวอดโทษ ปางนี้
ขามันดีดข้อยเจ้า เลยฟ้งลวดสะเด็น เจ้าเอย

เผือข้าตกด่านด้าว ได้ชั่วพันวา พระเอย