Page 88 - ebook.msu.ac.th

๗๗

บัดนี้ จอมหัวพระ นั่งคองเฮาแท้

จักบ่มีคนใช้ ในไพรเดินย่าง

พระจักดั้นป่าไม้ ไปแท้ผู่เดียว
เฮามีเวรกรรมข้อง มาตายกางเถื่อน

ผีป่าฮ้าย กินซิ้นส่วนตาย แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น บาศรีแก้ว กุมารภูวนาถ
พระก็คองมิดจ้อย สองท้าวบ่มา

อิดเหมื่อยหล้า คองบ่าวสองเขือ
เหลือที่คองคอยเหิง บ่มาเย็นจ้อย

เมื่อนั้น ท้าวเสด็จจากต้นไม้ ฮุ่มใหญ่โพธิ์ไฮ
พระก็น้าสองชาย บ่าวตนมียั้ง

แยงหนห้อง เถิงเฮือนย่าหม่อม

พระบาทเจ้า เลยต้านกล่าวถาม หั้นแล้ว
ย่าเอย ยังเห็นสองชายดั้น ดงหลวงมาฮอด บุเด

ย่าก็ปากกล่าวต้าน ค้าเลี้ยวโลบอ้า

บ่เคยเห็นไผดั้น ชายเซ็งมาผ่าน
ย่าก็นั่งอยู่นี้ บ่เห็นแท้แว่มา แท้นา

เมื่อนั้น บาบุญเจ้า จารจากอยกล่าว
ยักข์ก็จาบอกท้าว ค้าเลี้ยวล่ายพาง

จอมหัวเอย บ่เห็นนาเจ้า
ย่าก็มาอยู่นี้ ในเถื่อนมึนนาน นี้แล้ว

ก็บ่เห็นไผมา ท่องเที่ยวทางนี้

๏เมื่อนั้น บุญเฮืองเจ้า ขอไฟดอมย่า
อันว่า ผียักข์ฮ้าย ขานท้าวถ่านไฟ

ท่อไว้แต่ด้น สุมฮิ้นอูดยุง เจ้าเอย

บาคานเลย ต่อยเอาไฟต้น
เมื่อนั้น ยักข์ก็บายสุ่มเหล็กได้ กวมหัวพระบาท

ท้าวก็ฟึดแตกม้าง ธุลีฟ้งทั่วเฮือน
เหล็กกะจวนฟ้ง เป็นผงยีย่อง

เจ้าก็จับปิ่นเกล้า ผีฮ้ายท่าวหงาย
ตีนเหยียบเกล้า ตบปากผีสาง

มึงนี้ กินสองเขือ บ่าวกูจิงแท้