Page 91 - ebook.msu.ac.th

๘๐

เจ้าก็สงัดอยู่ปิ้ง เย็นจิ้วดั่งหนาว

คอบเพื่องูซวงฮ้าย กุมกินจอมราช

ทั้งไพร่น้อย ตายเสี้ยงบ่หลอ หั้นแล้ว
ฝูงหมู่สัตว์สิ่งเลี้ยง ม้ามิ่งงัวควาย ก็ดีท้อน

มันก็กุมกินหมด บ่หลอดูเสี้ยง

งูซวางกินคน

๏ปางนั้น ยังท่อธีตาน้อย นางงามเจ้าอ่อน
นางเป็นลูกเจ้า แพงล้านยอดเมือง

เขาเอานางเข้าลี้ ในอูบผ้าลาย
เก็งท่อ งูซวางขบ คาบกินนางแก้ว

นางนั้น สอยวอยเพี้ยง คีงงามเสมอหล่อ

ตาเคี่ยมคิ้ว งามระห้อยดั่งเขียน
คอกลมป้อง แอวแกวนเนื้อมุ่ย

นิ้วแลบส้วย แปงปั้นไป่ปาน

เมื่อนั้น สามแจ่มเจ้า ดั้นดุ่งเดินมา
แยงเมืองขวาง ค่อยเซาแฮงได้

หลิงเห็นโฮงๆเหลื้อม ลายค้าผาสาท
สัพพฮูปต้อง ลายแก้วนาคลวง

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า จาต่อสองชาย
เขือจงแยงกางเมือง เทียวไปดูท้อน

ฮ้อยที่มีอนตายฮ้อน ในเมืองมุดมอด

คนจิ่งมิดเงียบจ้อย เมืองฮ้างเป่าแปน
บ่เห็นไผแท้ ไปมาเดินย่าง

เมืองจิ่งเป็นเหล่าฮ้าง สูญเศร้าเงียบเหงา

๏เมื่อนั้น สองเขือฟ้าว ตามทางเดินย่าง
ออกจากเจ้า บุญกว้างเที่ยวไป

คะเคื่อนย้าย เข้าเขตเวียงหลวง
สองก็แยงโฮงทอง ค่อยลีลาขึ้น

เมื่อนั้น เสียงตีนต้อง เถิงนางนงถ่าว
นางนาถน้อย ยินย้านสั่นสาย

คอบเทื่อเก็งงูฮ้าย โพงหลวงตัวใหญ่