Page 83 - ebook.msu.ac.th

๗๒

บาก็จับมือขึ้น ดึงมาพื้นแผ่น

มันก็ก้มขาบไหว้ บาท้าวแทบตีน

บัดนี้ ข้าจักขอดอมเจ้า ไปตามพระราช
ขอแก่พระบาทเจ้า จอมซ้อยอย่าขีน แด่ท้อน

เหนือหัวเจ้า ปรานีผายโผด

อย่าได้ข้อง ขีนแท้โผดผาย แด่ท้อน
เมื่อนั้น บาศรีแก้ว คัชชนามตนประเสริฐ

พระบาทเจ้า เลยห้ามบ่ฟัง
บาก็บอกห้ามไว้ ทุกสิ่งนานา

มันก็ขอไปน้า ซู่ลวงเลยต้าน
เมื่อนั้น พระก็วางความให้ ตามใจเดินย่าง

มันจิ่งซมซื่นแม้ง โดยได้ดั่งใจ หั้นแล้ว

๏แต่นั้น ไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น จิ่งออกมาหา
ท้าวก็ยินดีหัว ต่อชายคนกล้า

เกวียนฮ้อยเหล้ม ยินหัวซมซื่น

อันนี้ บุญส่งให้ เฮาได้ฮ่วมกัน
เพื่อนนั้น เป็นดั่งราชสีห์เจ้า คูหาถ้้าใหญ่

เฮานี้ คือดั่งกบอยู่เทื้อม บ่มีได้ทัดเทียม ได้แล้ว
เพื่อนนั้น แนวนามไม้ จวงจันทน์หอมกิ่น แท้ดาย

เฮานี้ เซื้อดอกไม้ ดมได้กิ่นบ่เลิง
คือจันโทแจ้ง บ่เทียมแสงสุริเยศ ได้แล้ว

เฮานี้ คือดั่งแสงหิ่งห้อย บ่มีแจ้งดั่งพระจันทร์ ดอกเด

คือดั่งยูงยางไม้ ปายสูงพ้นเพื่อน
เฮานี้ เซื้อหมากเหม้า นามน้อยอยู่ดง นั้นแล้ว

คัชชนามได้เพื่อนเดินทาง
๏เมื่อนั้น สามแจ่มเจ้า เลยย่างเดินทาง

บาก็แยงไพรหลวง ล่วงน้าฮอยช้าง
หลิงเห็นพึงคณาเนื้อ เสือสางวอกค่าง

เจียบ่างลั้ว โตนเต้นไต่คอน
สามท่อนท้าว หลิงล่้ากวางฟาน

ตามพะลานหิน ป่าดงพงศ์หญ้า