Page 87 - ebook.msu.ac.th

๗๖

ตั้งหากวินหัวปาน ดั่งคนกินเหล้า

คือดั่งคนตีท้อง มันแทงจุกเสียบ

ปากบ่ได้ เหิงแท้จิงคาง นั้นแล้ว
เมื่อนั้น บาศรีเจ้า เลยหัวยุ้มปาก

เขือเล่ามากล่าวต้าน ค้านั้นบ่อาย เพื่อนเด

กูก็ลองเขือเจ้า ทั้งสองเสมอภาค กันนอ
กูก็บิดออกได้ ขาฮ้ายจิ่งมา นี้แล้ว

เขือจงแยงทุมโม้กั้ว ควันไฟย่าหม่อม จิงเทอญ
ที่นั้น สองบ่าวแม้ง บาท้าวเล่าไป

ฮอดแห่งห้อง เฮือนย่าผีสาง
สองชายเลย ฮีบขอดอมเถ้า

เอาเยอเจ้า ทั้งสองน้อยอ่อน

ไว้แต่คุ้ม สุมฮิ้นอูดยูง ก็ย่าท้อน

ขอไฟเถ้ายักขิณี

๏เมื่อนั้น สองแจ่มเจ้า กุมต่อยเอาไฟ
ยักข์ก็บายสุ่มเหล็ก ถิ้มกวมสองท้าว

เมื่อนั้น ทั้งสองเจ้า มองดูเห็นหลาก
เอามือพิกออกไว้ ผีฮ้ายลวดกุม

จับแจ่มเจ้า มัดโฮบแขนขา
สองก็ฟึดไปมา หอดแฮงหิวแห้ง

แฮงผีกล้า แสนสารช้างใหญ่

สองแจ่มเจ้า ดิ้นหอดโฮยแฮง
มันก็จับขาหัก ใส่ฮีนกองไว้

มันคึดได้ อาหารมาสู่

กูจักกินอิ่มท้อง วันนี้ซากคน
เป็นลาภแท้ โชคใหญ่กินมัน แท้แล้ว

ฮ้อยที่มีอาหารทิพย์ ลาบกูจิงแท้
แต่นั้น สองเขือต้าน ค้าตายมาฮอด

บัดนี้ เฮาจักตายจากเจ้า ไปหน้าบ่เห็น แลนอ
คึดฮอดพระบาทเจ้า พักจอดในไพร นั้นเด