Page 92 - ebook.msu.ac.th

๘๑

มันกินพระบาทเจ้า จอมไท้ยอดเมือง

กับทั้งเทวีแก้ว มารดามุดมอด

บัดนี้ จักกินเฮียมเที่ยงแท้ ตายเมี้ยนมอดชีวัง นั้นแล้ว
เมื่อนั้น สองแจ่มเจ้า หลิงล่้าปักตูทอง

จิ่งไขปักตู ด่วนไปในห้อง

ก็จิ่งเห็นอ่อนน้อย ในกะอูบเม็งซอน
สอยวอยงาม ดั่งแมนลงแต้ม

คีงขาวเพี้ยง เงินเลียงเสมอภาค กันแล้ว
ตาเหลือกเยี้ยม แลแล้วล่้างาม

คือนางฟ้า วิสสุกรรมแปงฮูป
หลอมหล่อไว้ เมืองกว้างโลกคน นั้นแล้ว

๏เมื่อนั้น ไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น จาต่อนางงาม

สังว่าตนเดียวมา อยู่พอยสันนี้
เมื่อนั้น ศรีเสลียวแก้ว นางงามขานตอบ

อันว่า พ่อแม่ข้อย ตายเมี้ยนมอดชีวัง พระเอย

ก็เทื่อ งูซวางฮ้าย มาเบียนกะท้าโทษ จิงแล้ว
กับทั้งชาวไพร่น้อย ตายเสี้ยงบ่หลอ พระเอย

เจ้านี้ อยู่ประเทศด้าว หนแห่งเมืองใด นั้นเด
เจ้าจงหนีแวนไกล อย่าหลอนมาใกล้

ข้อยนี้ คนตายแล้ว อย่าลอนได้อยู่ ดอมท้อน
เจ้าจงเข้าป่าไม้ เดินดั้นฮีบหนี นั้นท้อน

จักบ่มีมารแท้ งูซวางมาคว่า กินแล้ว

งูนั้น หางก่ายฟ้า หัวเท้าแผ่นดิน
มันอ้าปากขึ้น เต้นสวบกินคน

ตายเทื่อสิบเทื่อชาว กืนลงในท้อง

แม่นซิถือเสียมพ้า แหลนหลาวเต้นใส่ ก็ดีท้อน
หอกดาบง้าว บ่มีย้านย่อนกัว

แม่นซิห้างบ้วงไว้ ฟ้าแล่นทับเห็ว
น่ายิงเอ็ง ดั่งใดมีย้าน แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น สองแจ่มเจ้า ฟังอ่อนจาความ
เกิดอิดูนางแพง เวทนาดอมน้อย

เวรังข้อง ชาวเมืองมุดมอด