Page 93 - ebook.msu.ac.th

๘๒

อุบาทฮ้าย เมืองกว้างหล่มหลวง

มุดมอดม้วย จิบหายใหญ่อนตาย แลนา

เขือก็จาเสียงหวาน ต่อนางคานน้อย
อันว่า งูซวางฮ้าย ตัวยาวแสนโยชน์ ก็ดีท้อน

นางนาถน้อย อย่ามีย้านท่อใย พี่ท้อน

ยังมีพระบาทเจ้า ตนซื่อ “คัชชนาม”
พระนั้น มีฤทธีแฮง เก่งพรหมภายฟ้า

บ่มีกัวเก็งย้าน เมืองคนพื้นแผ่น
ฮอดธรณีนาคพื้น บ่มีย้านท่อใย

อันว่า งูซวางฮ้าย ตัวยาวแสนโกฏิ ก็ดีท้อน
บ่ห่อนมาบังเบียดได้ บาท้าวท่อใย เจ้าเอย

เจ้าจงแต่งเคื่องพร้อม ทุกสิ่งภางาย ไว้ท้อน

เผือจักเชิญบาคาน เที่ยวมายามน้อย
๏เมื่อนั้น นางงามเจ้า โสมเสลาซมซื่น

คือดั่งได้อยู่ห้อง เมืองฟ้ายอดพรหม หั้นแล้ว

นงแพงแก้ว บารมีลาภใหญ่
นางมีบุญมากล้น ได้เห็นแก้วยอดชาย

ขอแก่พระบาทเจ้า บาบ่าวทั้งสอง
ขอให้กูณาผาย โผดเฮียมป่างฮ้าย

จงอิดูตนน้อย ญิงพอยคนเปี่ยว แด่ท้อน
คือดั่งตายไปแล้ว คาวนี้เกิดมา นั้นแล้ว

ขอพระเชิญภูมี สู่โฮงยามน้อย

เมื่อนั้น สองศรีเจ้า บาคานเลยล่วง
เมื่อฮอดพระบาทเจ้า ทูลไหว้เหนี่ยววอน

ข้าน้อย ขอเชิญพระบาทเจ้า เสด็จด่วนเมือเมือง เที่ยวเทอญ

เหมือนดั่งบุญจอมหัว แต่หลังสนองยู้
ยังมีนารีแก้ว โสมงามผู้ประเสริฐ

นางนั้น เป็นลูกเจ้า แพงล้านพระยอดเมือง พระเอย
เนาอยู่ผาสาทแก้ว เฮืองฮุ่งปางทอง

ได้มีงูซวางกิน หมู่ชาวเมืองกว้าง
งูซวางฮ้าย กินคนเกี้ยงอ่อยห่อย

กินฮอดพระบาทเจ้า ทงสร้างนั่งเมือง