Page 95 - ebook.msu.ac.th

๘๔

บัดนี้ พี่ก็เดินไพรด้าว หลงหลอมาฮอด จิงแล้ว

ก็จิ่งมาจวบเจ้า แพงล้านอุ่นใจ พี่แล้ว

โสมศรีแก้ว นางคานทูลบาท
เสียงม่วนเกี้ยง ดูแม้งแม่นมโน หั้นแล้ว

นางก็ออดๆต้าน ดอมราชเล็งโญ

ออนซอนเสียง กล่าวจาจงต้าน
บัดนี้ สมภารเจ้า จอมหัวมาโผด ปางนี้

น้องก็ยินสว่างฮ้อน แปวไหม้แทบทวง พระเอย
อันหนึ่ง งูซวางฮ้าย มาเบียนกะท้าโทษ จิงแล้ว

อันว่า พ่อแม่น้อง ตายเมี้ยนมอดชีวัง พี่เอย
บ่ได้เหลืออยู่ค้าง พื้นแผ่นปฐพี

งูซวางกิน ก็จิ่งมรณังเมี้ยน

เหลือแต่ตนเดียวน้อง คือตายเกิดใหม่
พ่อแม่เพื่อนซุกเซี่ยงไว้ ในห้องแห่งปาง

บุญน้องมี จิ่งได้เห็นยอดแก้ว จอมประเสริฐมาหา นี้แล้ว

๏บัดนี้ น้องขอเพิ่งพระยอดแก้ว ขอมอบชีวัง จิงแล้ว
อันว่า จอมหัวเอย อย่าไลนงน้อย

ขอชีวังไว้ ตนพระองค์ผายโผด แด่ท้อน
คันบ่เยื้อนโผดไว้ ตนน้องซิมิ่งมรณ์ แท้แล้ว

เมื่อนั้น บาคานท้าว จานางถามถี่
อันว่า งูเผดฮ้าย มันผ้ายด่วนมา

พอประมาณได้ ปานใดซิมาฮอด แพงเอย

น้องจ่งบอกแก่อ้าย ผายเผี้ยนอย่าอ้า พี่ท้อน
ยามใดแท้ มันผันมาฮอด เฮาพี้

พิสพุ่งฮ้อน ใดแท้บอกความ แด่ท้อน

เมื่อนั้น นางนาถเจ้า แพงล้านกล่าวกลอน
เมื่อใด ควันไฟกั้ว กางหาวมัวมืด

เมื่อนั้น งูซวางเผดฮ้าย ลงแท้เบ่าสงก์ พระเอย
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า จัดแจ่งสองเขือ

ให้สูไป ดังไฟให้มันลุก ส่งควันเหนือฟ้า
สองก็ตามค้าเจ้า พะลันเปืองเฮ็วแล่น

จัดแจ่งดังก่อขึ้น กองห้ากวาดสุม