Page 94 - ebook.msu.ac.th

๘๓

กับทั้งเทวีแก้ว ตายไปมุดมอด

ทั้งงัวควายช้างม้า กินเสี้ยงบ่หลอ

เหลือแต่กัลยาน้อย ใจเมืองลี้ซ่อน
อยู่ในอูบผ้า ปางกว้างผู่เดียว นั้นแล้ว

๏บัดนี้ นางขอเชิญพระบาทเจ้า ไปสู่โฮงขวาง ว่าดาย

จอมแพงนาง อยู่คองค่อยถ้า
นางนั้นตาเคี่ยมคิ้ว เสมออินทร์ปั้นหล่อ

คอก่านป้อง แอวส้วยสิ่งเหลา
ผิวขาวงาม ดั่งเงินเลียงไว้

เป็นที่ภูมีเจ้า เคยซมสิงจูบ จิงแล้ว
เป็นที่ฮักบ่แล้ว บาท้าวแม่นบ่วาง แท้แล้ว

เมื่อนั้น คัชชนามท้าว ได้ยินค้าเขือกล่าว

ท้าวก็เสด็จย่างย้าย ไปพร้อมพ่้ามวล
เนีดๆเนื้อ เข้าเขตเมืองขวาง

พระก็แยงหอปาง ค่อยลีลาขึ้น

เมื่อนั้น นางงามน้อย มองเห็นภูวนาถ
นางก็ลงแท่นแก้ว เชิญท้าวขึ้นนั่งอิง

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ซมอ่อนนางงาม
มือโซมเอา ใส่เพาเลยอุ้ม

แต่นั้น สองศรีแก้ว เฮียงกันงามยิ่ง
คือคู่อินทร์อยู่ฟ้า เทียมแก้วยอดนาง หั้นแล้ว

สองแก่นแก้ว พิมพ์แพ่งเดียวกัน

บารมีเฮืองฮด ฮ่อมเฮียงแสวงดั้น
คือคู่จันโทผ้าย เวหาเหนือเมฆ

สุริเยศฮ่วมซ้อน แฝงฝั้นก่อมสนอน แท้แล้ว

ท้าวจารจานางพญา

๏เมื่อนั้น ท้าวก็ปากกล่าวต้าน ถามอ่อนนางงาม
ออนซอนเสียง สิ่งอินทร์ลงต้าน

เป็นใดแท้ สายใจเจ้าพี่ กูเอย
ยังว่า งูยักข์ฮ้าย เบียนเจ้าพระยอดเมือง แท้ลือ